dinsdag 18 juli 2017

De reis

Wandelend door het dal ligt daar voor me in de verte de berg gehuld in mis. Mijn benen zijn moe maar ik weet dat ik door zal moeten trekken. Hier in het dal ben ik niet veilig. De openheid ervan zal me geen beschutting bieden tegen kou en regen. Laat staan dat ik hier de wilde dieren op afstand kan houden. Eenzaamheid zet zich vast in mijn botten, ik ril ervan. Hoe lang ben ik al onderweg? De vermoeidheid blokkeert mijn gedachten. Ik moet voortbewegen en een kloof vinden in de rots om de nacht door te brengen. Het is niet ver meer en ik kan me overgeven aan de slaap. De laatste druppels vocht knijp ik uit mijn drinkfles, voor een moment verlichten ze de droogte in mijn mond.

De reis op weg naar nieuwe idealen, naar gebieden nog nooit ontdekt is soms zwaar. Maanden terug vertrok ik uit het dorp genaamd; Vertrouwd. Langzaam ontstaat er verwijdering met de mensen waarmee ik leefde in het dorp. De reden van mijn reis hebben ze nooit echt begrepen. Hoe ik mijn best ook deed ik kon ze niet overtuigen. Het contact verloopt moeizaam, steeds minder postduiven komen mijn kant op. Maar ik moest kiezen voor mijn overtuiging, de noodzaak om deze reis te maken.
Te midden van de eenzaamheid, in de dagen dat ik alleen onder de sterrenhemel sliep, besefte ik me dat ik dit eerder heb meegemaakt. Dat keer op keer wanneer ik enthousiast was vanwege een nieuwe weg waarvan ik ervoer dat ik die in moest slaan, eenzaamheid mijn vergezelde op mijn reis.
Het is niet de eerste keer dat ik gemerkt heb dat het geloof zo diepgeworteld zit in de mens.  En dat wanneer je daarin niet meer ten volste kan delen kostbare contacten langzaamaan beginnen op te lossen. Dat doet pijn, het breekt je op.
Soms kan ik al bijna voor me zien, hoe opnieuw hoofden zich omdraaien wanneer ze me vanuit de verte zien aankomen. Mijn ervaringen op mijn reis worden als gevaarlijk beschouwd, als verwerpelijk niet passend binnen de leerstellingen vanuit het dorp. Een leegte, een gevoel van melancholie is voelbaar in mijn lichaam. Het gemis van alles wat ooit zo vertrouwd voor me was.

Eindelijk bereik ik de voet van de berg. En al na een korte klim vind ik de perfecte plek om te slapen. Onderweg lukte het me om een haasje te vangen. Ik ontsteek een vuur met het hout dat ik gesprokkeld had. Ik rooster het vlees en bijt erin. De smaak zo intens vervuld mijn lijf met kracht. De avond is gevallen en onder de sterrenhemel denk ik aan alles wat ik tijdens deze reis heb meegemaakt. Aan al die ontdekkingen, aan al die mensen die ik ben tegengekomen. Maar ook aan de momenten dat eenzaamheid tegen me sprak. Teruggaan is geen optie meer. Dit pad is voor me uitgestippeld en ik moet me klaar maken voor de grote klim die voor me ligt. De legende heeft me verteld dat achter deze berg, Wijsheid woont in het dal genaamd Vrijheid. Dat daar een dorp op me wacht van mensen die, net als ik,  deze reis hebben afgelegd. Dat Wijsheid voor mij een slaapplekje heeft vrijgemaakt en dat ik voor een periode in de tijd ik mag leren van de mensen in het dorp. Wanneer ik daar aankom zal ik als eerste een postduif opweg sturen naar het dorp waar ik zo vertrouwd was.  De mensen die ik mis en waarvan ik hou, laten weten dat het goed met me gaat. Want ondanks de ervaringen uit het verleden hoop ik diep van binnen dat deze keer het anders zal zijn. Dat niet altijd bij het vinden van jezelf, je vriendschappen hoeft te verliezen.

All that is gold does not glitter,
Not all those who wonder are lost;
The old that is strong does not wither,
Deep roots are not reached by the frost.
From the ashes a fire shall be woken,
A light from the shadows shall spring;
Renewed shall be blade that was broken,
the crown less again shall be king. 
-J.R.R. Tolkien

Liefs Pris


Geen opmerkingen:

Een reactie posten