woensdag 19 april 2017

In de knoop van binnen!

Zelfs na alle kennis die ik tot me heb genomen, na alle jaren die ik al leef met deze kinderen. Zelfs na alle gesprekken die ik met ervaringsdeskundige heb gehad, blijf ik me zo nu en dan verbazen over de impact die het heeft, zorgen voor kinderen met een hechtingsstoornis.
En dan niet alleen het zorgen voor die kinderen maar ook het omgaan met de netwerken die aan deze kinderen verbonden zijn. In de praktijk is het altijd anders als in het boekje en soms trap ook ik in de valkuilen die er op de loer liggen. Maar zo nu en dan zie ik heldere lichtjes ontstaan en zie ik kinderen langzaamaan veranderen. Doordat ze inzicht krijgen in de problematiek die hen kenmerkt leren ze omgaan met de handicap genaamd onveilige hechting. En voor die sporadische momenten van licht in de duisternis leef ik het leven dat ik leef. Kies ik geregeld tegen mijn eigen emoties in om er toch gewoon opnieuw voor te gaan. 

En dan is daar altijd weer die vraag; 'Maar hoe is dat dan voor je eigen kinderen, is dat niet heftig of moeilijk voor ze?' En die vraag maakt soms dat ik twijfel en dat ik in de knoop raak van binnen. Dat ik bang ben hen te kort te doen omdat ik ook anderen kinderen wil helpen. Maar dan herinner ik me de gedachte dat geen jeugd vlekkeloos verloopt. En dat je als ouders altijd keuzes zal maken, dingen zal doen waardoor je kinderen iets in moeten leveren. Maar dat is deel van het leven, je hebt mooie dagen en lelijke dagen. Vrolijke dagen en verdrietige dagen. En als ik eerlijk ben zie ik me kinderen genieten van de gezelligheid, van de kinderen waarmee ze kunnen spelen. Van altijd wel iemand die zin heeft om op de trampoline te gaan. Maar het meest genieten ze van een vrij weekend of een avondje alleen met papa en mama opstap. Dan zeggen ze: 'Deze dag was geweldig, Ooh wat was dit leuk'. En dan kom ik tot de conclusie dat vele andere kinderen de gezinsmomenten niet zo intens beleven. Ze doen dat elke dag en voor ons is het elke keer opnieuw de bevestiging van: wij horen bij elkaar. Wij zijn familie. Dat vind ik bijzonder en ja natuurlijk schiet de gedachte soms in mijn hoofd dat mijn kinderen op een dag zeggen; 'Maar papa en mama hadden geen tijd voor ons.' Of iets in de trant van: 'Ze zorgden altijd alleen maar voor anderen.' En dan bij die gedachte heb ik weer die knoop in mijn buik, dus dan neem ik tijd en vraag ik mijn kleintjes hoe het met ze gaat. Of ze het nog gezellig vinden thuis en altijd krijg ik dan een knuffel en het antwoord: 'We kunnen toch nog meer kamertjes maken, we kunnen toch meer kinderen helpen!'

Want als gezin doen we het met elkaar. Met elkaar stellen we ons open. Mijn kinderen leren dat niet ieder kind het makkelijk heeft en dat het heel verdrietig is wanneer je niet meer thuis kunt wonen. En het wonen met kinderen die door dat verdriet heen gaan is niet makkelijk. Het gedrag wat daarbij komt kijken is niet echt iets voor in een gezellige foto. Soms is het best heftig maar het versterkt de band tussen ons als gezin. Alle vijf voelen we dan de dankbaarheid dat wij elkaar hebben en dat onze kinderen thuis, bij hun eigen papa en mama, mogen opgroeien. En ook die dankbaarheid is eigenlijk een lichtvonkje voor ons als gezin, waardoor we blijven doen wat we doen. 

Ik wil jou in een doosje doen
je beschermen tegen het leven
Maar je zal moeten leren dansen in de 
zon en leren vechten in de regen
                    #lief leven

Liefs Pris


Geen opmerkingen:

Een reactie posten