dinsdag 14 maart 2017

Stilte

De zonnestralen vechten zich een weg langs de verduisteringsgordijnen mijn slaapkamer binnen. Ik trek de dekens over mijn hoofd, het liefst verstop ik me voor de verantwoordelijkheden van mijn volwassen bestaan. Soms ben ik moe en wil ik wegvluchten van het werk dat er op mij wacht. Heel ver wegrennen naar een plek waar ik alleen ben. Op mezelf aangewezen, met mijn tenen in het zand en mijn ogen uitkijkend over een azuurblauwe zee die kalmpjes ontspant onder de warmte van de zon. Even geen woeste golven van emoties, die ik voor een ander in bedwang moet houden. Geen paniek telefoontjes, die van mijn vragen direct alles om te gooien en in de kolkende rivier van iemand anders wanhoop te springen. Zo nu en dan heeft mijn ziel behoefte aan een zee die lijkt te slapen en geen haast heeft te ontwaken. Vandaag is precies zo'n dag.

Maar toch na wat opstart problemen zal ik uiteindelijk aan de bak moeten. Zal ik het verlangen naar de kalmte van de zee moeten parkeren en me moeten overgeven aan mijn verantwoordelijkheden. Maar voor ik dat doe lees ik eerst mijn boek uit. Stilte, van Shusaku Endo, een boek die me heeft gegrepen en me helpt antwoorden te vinden op mijn worstelingen van het christen zijn. Want hoe beleef je het geloof wanneer alles wat verbonden lijkt te zijn met dat geloof, je haren recht overeind doen staan. De gebondenheid van religie heb ik naast me neergelegd en daarmee elke basis waarop ik mijn geloof gebaseerd had in de afgrond gestort. Ik ben een afvallige in de ogen van vele, net als de hoofdpersoon in het boek; Stilte. Zijn worstelingen zijn herkenbaar, zijn hersenspinsels verhelderend. De woeste grijze zee waar hij naar kijkt zo tegenstrijdig met die azuurblauwe zee vanuit mijn gedachtes.
Wanneer ik het boek uit heb, sluit ik het, houd het nog even in mijn handen. Leg het op me schoot en voor een moment blijf ik roerloos met gesloten ogen zitten. Ik overdenk mijn keuzes, mijn leven en mijn verlangens. Even sta ik stil bij het moment dat ik deze aarde zal verlaten. Wat wil ik dan achterlaten, hoe wil ik dan herinnerd worden.

Een gevoel van berusting overspoeld me als een hoge golf. Het neemt me mee en legt me neer in het zandstrand van mijn gedachtes. Het is goed zoals het is. Ik ben op weg om mijn legende te leven. Ik heb me toegewijd aan een missie en daarbij moet ik accepteren dat ik niet altijd kan vluchten naar de zee van mijn dromen. Wel kan ik mijn eigen strand bewaken, als een kustwachter ervoor zorgen dat ik me niet laat meeslepen in de waan van de dag. Mijn eigen zee houd ik in de gaten, probeer te hulp te schieten wanneer nood zich voordoet in de reikwijdte van mijn vermogen.

Zo begin ik mijn dag, met een zee aan gedachtes en een ferme beslissing om te genieten van het hier en nu. Het leven vieren is een kunst juist op momenten dat de zee voor even oncontroleerbaar lijkt.

Mijn geloof aan U is anders dan vroeger, maar toch heb ik u lief -Shusaku Endo 'Stilte' 

Liefs Pris

Geen opmerkingen:

Een reactie posten