donderdag 19 januari 2017

Familiedroom

De zon verlicht de oude grenen houten tafel in de woonkamer van de boerderij. Het verwarmt me terwijl ik al schrijvend bij de openslaande deuren zit. Ik kijk af en toe naar buiten, naar de vrijheid rondom het huis. Dan laat ik me ogen weer rondkijken in de woonkamer, naar de oude houten balken die het huis zijn karakteristieke uitstraling geven. Wat ben ik toch van deze plek gaan houden met al zijn gebreken. De kou die aangemoedigd door de wind dwars door de kieren van de boerderij naar binnendringt, neem ik voor lief. Mijn kinderen zijn hier gelukkig, genieten van de ruimte die het huis te bieden heeft. Verstoppen zich met vriendjes in nisjes, kasten en geheime plekjes die de oude boerderij voor het zicht verscholen heeft. Geregeld hoor ik ze rennen over de gang en springen van het trappetje dat naar het opkamertje leidt. Een prachtige kamertje net iets hoger gelegen doordat daaronder de muffige kelder zich bevindt. Steevast roep ik dat ze niet mogen springen omdat het geluid tot in mijn botten door dringt. Maar mijn buik maakt een vreugde sprong terwijl ik hierover mijmer, mijn kinderen zijn gelukkig. 

Dit moment in de tijd wil ik vasthouden voor hen omdat het leven zo kwetsbaar is. De onvoorspelbaarheid ervan bezorgt me stress, elke dag is weer anders in het gezinshuis. Vandaag een dag van brandjes blussen en boze buien proberen bij te sturen. 
Voor ons als ouders is het niet altijd gemakkelijk het werk dat we doen, echter mijn eigen kleintjes zijn gelukkig. In dit huis met beide ouders altijd om hen heen. 
Terwijl ik droom over wereldreizen, over mensen inspireren, nieuwe horizonnen ontdekken, vlammende momenten die mijn leven opfleuren, is dit moment in de tijd waar het ten diepste omdraait. 

Soms moeten we risico's nemen zo nu en dan moeten we in het diepe springen maar niet ten koste van alles. Aan mijn jeugd heb ik niet veel mooie herinneringen. Veel wonden zijn er in mijn ziel geslagen in de jaren van mijn kindertijd. Mijn grootste droom is altijd geweest dat mijn kinderen terug kunnen kijken op een gelukkige tijd. Geheel perfect ouderschap is onmogelijk ook wij hebben terugkijkend keuzes gemaakt die niet altijd het beste waren voor ons gezin. De balans vinden tussen dromen naleven, jezelf ontplooien en het beste voor de kinderen beslissen is een uitdaging. Na tweemaal verhuizen vanwege werk en het verdriet door schoolwisselingen waar mijn kleintjes door heen moesten staat mijn besluit vast. Ik ben nog jong die wereldreizen komen wel. Ik kan ook dromen uitleven vanuit dit kleine schattige dorpje met al haar vriendelijke inwoners. En welke droom is er nu groter dan de droom in het teken van de liefde en warmte van een familie. 

Dus laten we nu allen even rustig gaan zitten, om ons heen kijken en voor elke negatieve gedachte twee dingen van dankbaarheid uitspreken. Laten we voor een moment even mijmeren over ontzagwekkende toekomstperspectieven en dan diep ademhalen en vonkjes gaan verzamelen. Zodat tevredenheid ons hart kan vullen en we van daaruit gaan dromen. Geef je partner een knuffel, omhels je kinderen. Steek vanavond kaarsjes aan zodat de rommel even aan het oog onttrokken is en je kan ontspannen. Doe je voeten omhoog en geniet van kleine vonkjes die het leven zijn sprankeling geven. 

Laten we samen een sprookje leven
Jonkvrouw en prins, door een wondere wereld omgeven
In een verhaal vol ridders en woeste draken
Temidden van avontuur dat ons hart doet ontwaken 
                                                           -Priscilla

Liefs Pris