dinsdag 1 november 2016

Loslaten & Accepteren

Het moeilijkste in het werk als gezinshuisouder is toch wel; dat jij nooit de uiteindelijke beslissingen neemt. Ondanks dat je 24/7 de zorg voor het kind draagt, verantwoordelijk bent voor zijn of haar ontwikkeling, kan je niets anders dan los laten wanneer er tegen, dat wat jij vind dat goed is, besluiten genomen worden.
Keuzes waarvan je weet dat het de ontwikkeling zal stagneren, je als gezinshuisouder extra werk krijgt, omdat het gene je hebt opgebouwd weer wordt afgebroken.

Ik snap dat netwerken van kinderen belangrijk zijn, maar meerdere keren heb ik ervaren dat die netwerken niet altijd bijdragen aan het welzijn van een kind. De momenten dat kinderen weer thuis komen, binnen ons gezin, verlopen dan extra moeizaam. Na vele jaren van ploegen kan het zomaar ineens gebeuren dat er vanuit Jeugdzorg besloten wordt dat er gewerkt moet worden naar een terugplaatsing.

Het zorgen voor kinderen met gedragsproblemen is goed te doen. Het is werk waar we als gezinshuisouder voor gekozen hebben, waar we van genieten. We zien kinderen opbloeien, vaardigheden ontwikkelingen. We zien schoolprestaties verbeteren, boosheid verminderen, openheid ontstaan in de ziel van een kind. We vinken zaken af en zien met kleine stapjes kinderen groeien.
Met alles wat in je is, wil je als gezinshuisouder, die groei vasthouden. De kleine vonkjes vieren en tot vlammen zien ontwikkelen. Maar wij beslissen niet, uiteindelijk hebben wij niets te zeggen. We kunnen advies geven, maar het gebeurt vaak, dat er niet naar geluisterd wordt. Dat er anders besloten wordt en dat je los moet laten, de schouders eronder moet zetten, plannen moet uitwerken waar je niet achterstaat.

We zien de stress toenemen met als gevolg dat de ontwikkeling stagneert en een kind terugvalt in oude gewoontes. Net als ons hebben vele andere gezinshuisouders en pleegouders hiermee te maken. Je kent het kind door en door, ondanks je professionele houding van afstand en nabijheid, ga je van een kind houden. Je ziet het fout gaan maar je staat met je rug tegen de muur. Op die momenten word ik geplaagd door nare gedachtes. Vraag ik me regelmatig af; waarom doen we dit eigelijk? Jaren van werk wordt, voor je gevoel, aan de kant gegooid omdat iedereen tevreden gehouden moet worden. Heeft dit werk dan wel nut? Maakt het dan wel echt verschil in het leven van een kind?

De financiƫle onzekerheid, altijd weer de vraag of indicaties wel verlengd gaan worden. Verschillende gemeentes die allemaal andere regels hanteren. De zwaarte daarvan valt dan wel mee, wanneer ik het vergelijk met het niets te zeggen hebben, wanneer het er werkelijk toe doet.
Op die momenten strijd ik tegen negatieve gedachtes, ga ik terug naar het eerste verslag dat ik ooit over het kind gemaakt heb. Dan kijk van een afstandje naar het kind, met het oude gedrag in mijn gedachtes. Vier ik de vonkjes en hoop ik dat hij of zij ooit terugdenkt aan de jaren dat het in ons gezin heeft gewoond. Hoop ik dat het iets van dankbaarheid voelt of dat de gedachte aan ons een glimlach op het volwassen gezicht, van het kind waar ik van ben gaan houden, tovert.

This is the start of our sweet little story, the part where your page meets mine.
No matter where your tale takes you tomorrow our story will always read love.

Liefs Pris