maandag 31 oktober 2016

vijfhonderdjaar van vrijheidsstrijd

Het is koud, de wind waait guur door de straten. In het donker verschijnt een figuur, hij sluipt langzaam richting de deur van de kerk. Even kijkt hij om, de spanning is voelbaar in de atmosfeer. Dit moment brengt een beweging opgang, een geestelijke dreun, de hemelen schokken ervan. Met een paar slagen, nagelt Martin Luther, deze dag, over een jaar vijfhonderd jaar geleden, zijn 95 stellingen, aan de deur van de Slotkerk te Wittenberg.

Een daad waar moed voor nodig was. Hij wilde hiermee de wantoestanden aan de kaak stellen, en dat lukte hem. Dit moment was nog maar het begin, niets in vergelijking met de moedige keuzes die Martin Luther verder in zijn leven moest maken. Toen hij de stellingen aan de muur nagelde, wilde hij niet zozeer het gevecht aangaan met het instituut dat hem voedde, hem gemaakt had tot wie hij was. Maar uiteindelijk kon hij niet anders dan wel daadwerkelijk te confronteren, daarom zal 31 oktober 1517, het begin van de reformatie kenmerken.

Hij zette zijn leven op het spel, om zijn tijdgenoten in vrijheid te laten wandelen. Hij vocht tegen de onderdrukking van het gewone volk, hij was gedreven en wilde de bijbel leesbaar maken voor iedereen. Hij bevrijde vele monniken en nonnen, waaronder zijn vrouw, met gevaar voor eigenleven, uit de kloosters van die tijd.
Martin Luther is voor mij een held, ik ben onder de indruk van zijn strijdvaardigheid. Wat hij teweeg heeft gebracht, daar plukken wij vandaag de dag nog de vruchten van. Soms zou ik willen, dat ik net zoveel lef had als hij. Dat ik niet alleen los liet en weg stapte, maar juist durfde te confronteren.
Mijn ontdekkingen kenbaar te maken aan wie het horen wilt. Maar ik ben niet zo moedig, ik ervaar niet dat ik die weg moet gaan, ik durf het niet. Ik stapte weg uit de veiligheid van de kerk, ik zoek mijn weg, maar laat los het gene waar ik niet meer in geloof.
Zijn leven stond op het spel, ik heb al geen zin om de confrontatie met roddel en laster aan te gaan. Vele reformatoren zijn gestorven in de strijd naar vrijheid. Tijdens de reis van wegkomen van de onderdrukking en misbruik vanuit het kerkelijke instituut. Mijn reis is hiermee niet te vergelijken, het is een stille tocht in mijn eigen ziel, ontdekkend hoe het spirituele, het kerkelijke, nu voor mij invulling moet krijgen. Ik koester de wijsheden die deze helden ons hebben nagelaten, laat me erdoor inspireren. Want de woorden die zij hebben opgeschreven, helpen ook mij vandaag de dag, in mijn zoektocht naar werkelijk vrij zijn.

Vandaag sta ik stil en eer ik mijn grote voorbeeld. Ben ik dankbaar voor geloofshelden, die de weg zijn gegaan. Besef ik me opnieuw, dat we vandaag de dag, een belachelijke strijd voeren. We hebben het zo zwaar, binnen onze kaders. Hebben allemaal een mening maar durven niet daadwerkelijk te confronteren. We raken teleurgesteld voelen ons verraden, vechten om een plek, in een setting die veel te klein is voor ons allemaal. Het concept van de reformatie voerde zoveel verder dan een kerkelijke strijd. Het had gevolgen voor de gehele samenleving. Het was van groots belang voor ieder individu die leefde, in dat tijdperk van duisternis.
Martin Luther, ik maak een diepe buiging en sta stil bij bijna, vijfhonderdjaar van vrijheidsstrijd. Vandaag vier ik mijn eigen loskomen van, kijk ik met een open vizier, naar de toekomst. Ik ga zoeken in mijn ziel, stel me open voordat wat komt, vier het leven temidden van imperfectie. Want ik mag vrij zijn.

All who call on God in true faith, earnestly from the heart, wil certainly be heard, and will receive what they have asked and desired. -Martin Luther

Liefs Pris


maandag 24 oktober 2016

terugkeren naar de realiteit

Langzaamaan veranderd het landschap, in oranje, bruine en gele kleurtonen. De eerste bladeren laten los, en luiden het seizoen in. Na een heerlijk lange nazomer, is de herfst nu ontwaakt. Het land bereidt zich voor, op regen en kou. Hoe lang de zomer ook bleef terugvechten, nu moet ze zich gewonnen geven, de natuur vervolgt haar weg, als een eeuwenoude traditie, de overgang der seizoenen.

De afgelopen week heb ik nog even genoten, met de kleintjes in ons huisje op wielen, op een verlaten camping, in het bos. In de herfstzon met een wijntje, om vervolgens, in de avond, spelletjes te spelen bij de kachel in de voortent. Niet al te laat, met een boekje onder de wol, te ontsnappen aan de realiteit van het gewone leven. Veranderingen zijn in aantocht, nieuwe jeugdigen die in het gezinshuis komen wonen. Daarmee ook een storm van nieuwe gedragsproblemen, die we in banen moeten leiden. Ieder kind verdient een kans, maar soms is het zoeken of een gezinshuis setting ook echt de plek is om die kans te krijgen. Hoe goed we ook proberen te matchen, je ervaart het pas echt, wanneer alles samenkomt. Wanneer er daadwerkelijk met elkaar geleefd wordt.

Het verstoppen in een droomwereld, helpt om de boel te relativeren. Om tot rust te komen en een plan te bedenken hoe alles in goede banen te laten lopen. Het draaien van een zelfstandig gezinshuis, voert zoveel verder dan alleen de zorg voor de kinderen. Het is balanceren tussen afstand en nabijheid. Voortdurend je grenzen aangeven, ten opzichte van de netwerken die schuil gaan achter de kinderen. Het opzetten van een vangnet, de samenwerking zoeken, met andere professionals die betrokken zijn bij het kind.

Zoals de storm over het land trekt, de herfst de rust van de zomer verstoord, zo wordt mijn leven opnieuw heen en weer geschut. De vrijheid die ik ingegaan ben, helpt me om dichter bij mezelf te blijven. Het loslaten van regels en religie, heeft me ook in het werk, meer durf gegeven. Ik ben autonomer, weet waar ik voor sta. Dat is een verademing om te ervaren, maar soms ook lastig, in een werkveld waar uitstel en afstel vaak de boventoon voert.

Deze week breken we het huisje op wielen af. Moet ik mijn droomwereld voor even achter me laten. Het campingleven komt ten einde, nu de herfst eindelijk zijn ware gezicht laat zien. Ik hoor in de verte de winter al roepen en besef me dat ik terug moet keren naar de realiteit. Te midden van stressoren vonkjes moet gaan zoeken. Het leven moet vieren, kaarsjes aan moet steken, om de duisternis te verlichten. Wat is het leven toch uitdagend, wat is vrijheid toch kostbaar. De wereld kan zo mooi zijn, als we allen leren temidden van imperfectie, lichtjes te ontsteken. Laten we stoppen met zoeken naar licht, laten we het licht in het donker zijn.

We are the silver lining in any and every dark cloud we could ever find.
There is no need to go looking for the light when you bring it with you. -Tyler Knott Greyson

Liefs Pris

dinsdag 11 oktober 2016

Angst om te leven

Seks was voor haar een manier om te overleven. Gevangen in een web van leugens gaf ze zich elke keer over aan de Eros liefde. Haar angst om verraden te worden weerhield haar om haar hart te openen. Mannen waren leugenachtige wezens, niet te vertrouwen, haar hart moest ze gevangen houden. Verborgen onder een laag graniet, uit angst het te verliezen. Nooit werd ze verliefd, nooit liet ze een man binnendringen in de kooi van haar kilheid. Er waren wel aanzoeken van mannen die verlangde een held te zijn. Die haar een leven van hoop aanboden, maar ze wist diep van binnen dat het een leven van ellende zou zijn. Met een man die haar uiteindelijk zou inwisselen voor een ander, een mooier, jonger exemplaar om zijn lusten te bevredigen.

Totdat ze hem ontmoete, Michel. Ze ontmoete hem op een doordeweekse middag, terwijl ze aan het slenteren was door de straten van de stad. Ze boste tegen hem op en hij keek diep in haar ziel. Ze voelde zich ongemakkelijk, maar bleef in zijn ogen staren, ondanks de angst die haar probeerde te overmeesteren. Ze gaf zich over aan zijn aanbod, koffie te gaan drinken. Voor het eerst voelde ze, voor een moment, hoe het is om onbevangen te zijn. Zijn vriendschap koesterde ze, ze zagen elkaar regelmatig, hij was oprecht ge├»nteresseerd in haar. Echter de kooi van kilheid, hield haar hart in de greep, en nooit durfde ze daar uit los te breken. 

Nu is ze een vrouw van bijna 90. Met een verbitterde blik in haar ogen. Nu het einde nadert, de dood die onontkoombaar is, huilt ze tranen van spijt. Tranen doordrenkt met het zout van bitterheid, pijn in het diepste van haar wezen, omdat ze nooit heeft gedaan waar ze diep in haar hart naar verlangde. Ze heeft geen spijt, van al die keren dat ze haar lichaam gaf. Ze koestert geen wrok tegen al die mannen die haar gebruikte. Ze heeft vrede gevonden in de fouten die ze heeft gemaakt, vrede met alles wat haar overkomen is. Echter de pijn, van de uitdaging die ze nooit is aangaan, vreet aan haar ziel. Sluimert in haar botten, bezorgt haar keer op keer verdriet. Het steekt in haar hart, dat ze nooit haar angst heeft losgelaten en de liefde van Michel heeft omarmt. Jaren heeft de vriendschap geduurd, totdat hij een andere liefde vond. Dat was te moeilijk, te pijnlijk, te confronterend. Vanaf dat moment heeft ze de deur voorgoed dichtgegooid. 

Haar nalatenschap aan de wereld lijkt niet veel. Echter onderschat de les van haar leven niet. Haar wijsheid laat ze achter aan ons die ervan willen leren. Laat angst je nooit weerhouden om te doen, te leven je legende. Laat het je nooit weerhouden van die momenten dat Agapeliefde zich aandient. Wanneer je de Agape ontmoet, geef je er dan aan over. Het komt in vele vormen, je herkent het zeker. Want voordat je naar deze wereld kwam omringde Agape je. Het is uniek in zijn vorm, heeft je geschapen in de baarmoeder. Ontworpen voor je legende. Laat de les van haar leven, gegraveerd zijn in je hart. Open je zelf voor de kansen die het leven je schenkt. Voor je het weet heb je spijt van nooit geworden dromen.

'Een schip is het veiligst wanneer het in de haven ligt, maar daar zijn schepen niet voor gebouwd'       -Paulo Coelho 

Liefs Pris

zondag 2 oktober 2016

De held in mijn eigen verhaal

Ons leven is een constante cycles van crisis en euforie. Het is aan ons om een manier te vinden, hoe een held te worden in ons eigen verhaal. De worsteling met onze angsten aan te gaan, ze niet te overschreeuwen en niet net doen alsof de uitdaging er niet is. We moeten de draak in de ogen kijken. We moeten hem verslaan om de prinses als beloning te kunnen ontvangen. Pas dan kunnen we terugkeren, naar het huis van ons gewone leven, met de euforie van de overwinning, om te wachten tot een nieuwe draak zich aandient.

Mijn blog 'kleinevonkjes' is ontstaan in een periode die zwaar voor mij was. Ik had het pittig met mijn draai te vinden in een leven samen met kinderen met ernstige gedragsproblemen. Om dagelijks met dat leed geconfronteerd te worden, in een huis te wonen, met kinderen die het uiterste van mij vroegen. Dat was een moeilijke uitdaging, het vroeg alles van me en nog steeds leef ik met de dagelijkse realiteit van de balans zoeken tussen genieten en de moeilijkheden die erop me afkomen.
Na aanmoedigen van Jonathan, heb ik mijn blog gerealiseerd. Om mezelf en anderen te inspireren, in het dagelijks leven, vonkjes te herkennen. 

Door de jaren heen is mijn blog steeds persoonlijker geworden en neem ik mijn lezers mee op reis, door mijn eigen worstelingen. Hoop ik anderen te inspireren om net als mij, ondanks dat het leven komt zoals het komt, te blijven genieten. Van iemand die haar diepste gevoelens overschreeuwde, ben ik verandert in iemand die, met een lijf dat soms trilt van angst, de confrontatie aangaat met haar verborgen ik. Soms bezorgt het me nachtmerries, maar ondanks de angst voel ik een steeds groter wordend vonkje in mijn buik. 

En om eerlijk te zijn is mijn leven nog steeds niet perfect. Ik ben tot de conclusies gekomen dat het ook nooit perfect zal zijn. Dat er altijd opnieuw, een nieuwe crisis op mij wacht. Een uitdaging om mij uit de sleur van alle dag te halen. Leed dat mij de kans gunt om mijn heldenmoed te tonen. Vele die mijn blog lezen kennen mij verhaal niet, weten niet de uitdagingen waar ik als klein meisje voor heb gestaan. Ze zien mij als een vrouw die haar mannetje staat, maar weten niet van alle draken die ik heb moeten verslaan, om te zijn wie ik nu ben.
Maar op een moment in mijn leven heb ik ervoor gekozen, mijn eigen verhaal te gaan leven. Om de pijn en het verdriet te omarmen en vonkjes te verzamelen. Soms is het een keus die ik dagelijks moet maken, af en toe gaan er weken voorbij dat er een vonkjes regen op mij neerdaalt en dat ik alleen maar kan stralen en genieten. 

Mijn blog is er om die vonkjes te verspreiden, om andere helden, moed te geven, zodat ze eindelijk hun verhaal gaan leven. Niet heel ver van nu start ik met Bureau Levensvonk. Daarmee hoop ik nog meer harnassen op te kunnen poetsen. Paarden op te zadelen en zwaarden te dragen om de helden in wording levenskracht te geven. Ze richting hun draken aan te moedigen, zodat ze de prinses, hun niet geworden dromen, kunnen ontvangen. Om ondanks de steeds terugkomende crisis, de uitdaging aan te gaan, want het is aan ons om, ondanks imperfectie, gewoon ons verhaal te gaan leven.

Out of suffering have emerged the strongest souls; the most massive characters are seared with scars. -Kahlil Gibran

Liefs Pris