dinsdag 19 juli 2016

Een herinnering naar vrijheid

Een koele zomeravond. De zon valt langzaam in slaap en de maan luidt de nacht in. Een oude man steekt een sigaar op, bestelt een biertje en besluit dit moment te koesteren. Terwijl hij een teug van zijn sigaar neemt, voert een herinnering hem terug naar een ver verleden.

Samen met zijn geliefde op een terras, aan een strand, met de Griekse zon, die een gouden schittering in haar, haar doet oplichten. Haar prachtige lach, haar oprechte liefde voor hem, wekt een vuur van verlangen in zijn binnenste. Wat een prachtleven, vol geluk en uitdaging, verdriet en pijn, verlangens en dromen, gedurfde keuzes die hen naar onontdekte bestemmingen hebben gebracht.

Zo hier op het terras kijkt hij tevreden terug. Dankbaarheid, al die jaren heeft hij voor haar kunnen zorgen. Waar ze met zijn tweetjes hun kinderen hebben zien bloeien. In vrijheid omdat ze beide besloten daarnaar te streven. Los van hersenspinsels verbonden aan een ideologie, die hun denken zou manipuleren. Ze besloten daarvan los te breken, een weg te banen, te onderzoeken, om vrijheid te ontmoeten. Zodat de kinderen, vrij van religie, op konden groeien. Hij weet het nog goed, de wereld stond in vuur en vlam, veiligheid en vrijheid, waar de voorvaders voor hadden gestreden, was niet meer vanzelfsprekend. Haat en verderf, was opnieuw in opkomst, een ieder was bezig met zichzelf, in de waanzin van een narcistisch tijdperk. Ook zij waren egoïstisch, ze besloten te kiezen voor zichzelf en de kinderen die aan hen waren toevertrouwd.
Geen keuze voor succes, maar een keuze van vrijheid. Want het leven in vrijheid is een kostbaar goed, dat niet koesteren, is uitgesloten. Niet discutabel, je waardeert het, punt.

Zijn biertje is bijna op, hij kijkt naar de lege stoel naast hem. Tranen wellen op en hij beseft dat ook zijn tijd nadert. Dat hij in een korte tijd van nu afscheid zal moeten nemen, van deze wereld. Een wereld vol gekte, waar hij van is gaan houden. Het verlangen naar haar is groter, dan het genot van het leven. Hij wil bij haar zijn, tot in de eeuwigheid. Zijn tijd is daar, hij heeft geen spijt, hij is blij dat hij risico's heeft durven nemen. Want een leven is geen leven wanneer het gevangen is, probeert te voldoen aan wat de maatschappij ervan verlangt. Nee, een leven wordt pas geleefd wanneer er losgebroken wordt, een individu ontdekt waarvoor het op aarde is gezet, het kiest voor vrijheid en het doorgeven daarvan.

Vrijheid kun je verwoorden
verbeelden
verdraaien
maar waar blijf je
als je het niet kunt ervaren
-Patrick Mundus

Liefs Pris


maandag 11 juli 2016

Spagaat van tegenstrijdigheid

Heen en weer geslingerd door tegenstrijdige emoties, bereid ik me voor, op dat wat de zomer ons gaat brengen. Ik zie uit naar, lome ochtenden, die moeizaam opgang komen, kinderen tot net voor het middaguur in hun pyjama. De dag nemen zoals hij komt, op het laatste moment beslissen, vanavond eten we met een kleedje op het strand.

Er is ook stress, met twee handen knijpt het mijn keel dicht. Zorgt ervoor dat ik nog net een snak adem tot me kan nemen, verstijft me van angst, maar net niet voldoende om me ter aarde te storten. Vakantie in het gezinshuis betekend keihard werken, begeleiden, observeren, bijsturen en corrigeren. Dagplanningen maken om zo structuur aan te brengen. Het druist in tegen het gene waar ik als mens naar verlang. Als een danseres spring ik vanachter de coulisse, het podium van de zomer op, met een perfecte spagaat open ik de dans, volledig in het gareel, elke spier aangespannen, balanseer ik tussen dat wat moet en dat waar ik naar verlang.

Mijn vakantie wordt bepaalt door de agenda van de kinderen. Er zijn momenten van pure rust, alleen met onze kleintjes. Waar we kunnen ontspannen en doen wat we willen. Die momenten lopen paralel aan dagen vol structuur en discipline want niets is zo funest voor een kind met gedragsproblemen, als onduidelijkheid, chaos en onvoorspelbaarheden. Op momenten vraag ik me af, waarom wilde ik dit? Dan denk ik terug aan het geromantiseerde beeld, een keukentafel vol met kinderen, dat op ons netvlies verscheen, tijdens ons verblijf in Bolivia.  Dan weet ik weer waar het mis ging en glimlach ik, want wat ben ik blij, dat ik een bron van hoop kan zijn. Wat ben ik dankbaar, dat Jo en ik, dit werk doen. Dat we kinderen zien opbloeien, dat we toekomst zien veranderen, dat we naast elkaar in het veld mogen werken. 

Deze week ploeteren we nog even verder, ik streep de dagen af. We gaan genieten dat zeker, we gaan zweten, ja echt wel. We gaan ons daarnaast voorbereiden op de rest van het jaar, waarin we opnieuw kinderen in ons gezin gaan verwelkomen. We hebben grootse plannen, we maken ons klaar, om nog meer vonkjes te verspreiden. We duiken de boeken in, gaan heel veel dingen doen die we leuk vinden. Zoeken vrienden op, drinken heerlijke wijntjes, bbqen en geven feestjes, op momenten dat we vrij zijn. We gaan keihard werken, kinderen coachen en begeleiden en bovenal gaan we stilstaan bij al dat moois dat we samen hebben opgebouwd. Geniet van jullie vakantie, vergeet nooit dat het leven, naast de druk van alle dag, vol zit met vonkjes. Ik zie uit naar een zomer lang genieten, de dag nemen zoals hij komt. 

Don't wait for things to be perfect before you start enjoying your life.

Liefs Pris

dinsdag 5 juli 2016

Zelfverzonnen oorlog

Gedreven door woede, verdriet en jaloezie, gooit ze haar granaten in het rond. Ze vernietigt wat vernietigd kan worden, steekt in de fik, wat in vlammen op kan gaan. Ze trekt ten strijde als een losgeslagen wilde, in een zelfverzonnen oorlog. Alles wat er op haar pad komt, maakt ze met de kop gelijk. Hoogmoedig kijkt ze neer, op een ieder, die niet het ware geloof aanhangt. Die nog vast zit aan structuren. Ze lacht ze uit, bevecht ze, vermorzeld ze en als het even  kan gooit ze, zo'n in haar ogen religieuze, tegen de vlakte en spuugt die dan in het gezicht. Ze plundert en vernietigt zonder ook maar iets op te bouwen. Ze voert de ware strijd en zal zo haar eigen koninkrijk stichten. En dat alles omdat ze niet heeft kunnen vinden dat wat ze zocht. Haar dromen niet in vervulling zijn gegaan en ze teleurgesteld en kritisch is.

Mocht dat je interpretatie zijn van mijn vorige blog, dan ben ik bang dat je het niet goed begrepen hebt. Heel open en oprecht schreef ik over mijn eigen persoonlijke weg. Op een manier geschreven, eerlijk en echt, herkenbaar voor andere die ook hun weg in het leven zoeken. Een generatie, die zoekt en het niet kan vinden, die voelt dat het anders zou kunnen. Die niet ervaren dat ze geroepen zijn om binnen de muren van de kerk te functioneren. Maar die ook diezelfde kerk niet verachten, die geen oorlog voeren tegen, maar vanuit een liefde wegstappen, om zo hun eigen weg te vinden.
Er zijn ook mensen die nog nooit iets met een kerk te maken hebben gehad. Die zoekende zijn, maar het binnen de gebaande wegen niet kunnen vinden en die ervaren dat er meer is. Ook voor hen schreef ik mijn blog.

De reacties die ik kreeg op 'ruïne van geloof' waren overweldigend. Mensen die me bemoedigen, zichzelf herkende, maar ook reacties die direct wilde verdedigen en veroordeelde. Het hoge aantal lezers, liet me zien dat het een onderwerp is die leeft. Lezers die aangaven me te willen volgen tijdens mijn zoektocht. Het roept vragen bij me op, want is, kleine vonkjes, de plek omdat te doen?  

Is het alternatief, van de weg die ik insla, per definitie, zonder mijn geloof? Deze week werd ik eraan herinnerd, nog voordat ik een voet binnen de kerk zette kwam ik tot geloof. De kerk vond dat ik nog niet gedoopt kon worden. Zestien jaar oud, volkomen vrij, vond ik een manier me buiten de kerk om te laten dopen. Het begin van mijn geloofswandel, was buiten de veilige muren van de kerk. Ik ben dankbaar voor mijn imperfecte kerkelijke ervaringen. Ze dragen bij aan de persoon die ik nu ben. Maar mijn herinnering geeft me vertrouwen, ik mag gewoon vrijzijn. Ontdekken en mijn reis vervolgen. 

In mijn volgende blog, geef ik weer een kijkje, in de keuken van ons gezinshuis. Een prachtverhaal over de grappige kindjes die we mogen opvangen. Die ons vonkjes geven en kopzorgen, die zijn als bloemen in het veld. Voor nu dank ik jullie, dat ik even mocht schrijven over mijn zoektocht en hoop jullie daarmee geïnspireerd te hebben. 

The individual has always had to struggle to keep from being overwhelmed by the tribe. If you try it, you will be lonely often, and sometimes frightened. But no price is too high to pay for the privilege of owning yourself. -Friedrich Nietzsche

Liefs Pris