donderdag 31 december 2015

Nog liever zijn

Tussen de voorbereidingen door, van ons jaarlijkse feestje, neem ik tijd om deze post te schrijven.
Even terug kijken op een bijzonder verrassend jaar. Een jaar waarin zaken anders liepen dan verwacht, een jaar van volheid, rust en liefde. Mijn voornemen voor het jaar 2015 was duidelijk, ik zou liever voor mezelf zijn. Nee niets van afvallen, gezonder leven, meer sporten of iets in die trant. Maar een jaar waarin ik lief zou zijn, lief voor mezelf. Momenten waren er waar ik me afvroeg waar ging het mis? Waar ben ik mijn ultieme doel voor 2015 uit het oog verloren? Dan stond ik stil en besefte ik, dat ik, weer een behoorlijk eisenpakket voor mezelf had neergelegd. En maar reflecteren en mezelf maar proberen aan te passen, te verbeteren te veranderen. Wanneer zo'n moment van totale verstandsverbijstering zich aandiende nam ik een grote hap en vulde mijn longen met zuurstof, liet spontaan, doch met enige voorzichtigheid, alles uit mijn handen vallen. Stapte in de auto en zocht een tweedehands winkeltje op. Snelde naar de rekken vol met boeken, liet mijn handen over de oude versleten kaften aaien en kwam tot rust. Al snuffelend tussen de vergeelde bladen zocht ik naar literaire parels om mijn leven mee te verrijken. Met een stapel vol verstofte schatten verliet ik de winkel en pakte me leven weer op, daar waar ik het uit mijn handen had laten vallen.

Maar voordat ik weer deed wat er van me verwacht werd, maakte ik plekjes vrij in de boekenkast. Van een afstandje keek ik naar al dat kostbaars en voelde ik werkelijk kriebels in mijn buik. Ik pakte de boeken dan weer even vast en begon er in te lezen. De verhalen nodigde me uit mee op reis te gaan naar gebieden die ik nog niet kende. Geregeld verzonk ik in werelden die voor het oog niet zichtbaar waren en werd ik zomaar opslag verliefd op een personage uit een boek. Er deden zich het afgelopen jaar zelfs momenten voor dat ik vier tot vijf boeken tegelijk aan het lezen was. Dan was ik soms zomaar ineens verliefd op wel vier personen te gelijk. En dat dan nog naast mijn verliefdheid op de meest geweldige man die er maar bestaat, mijn eigen vent.
Die man is ook behoorlijk lief voorzichzelf geweest. Ook hij heeft wat boeken gelezen maar vooral zijn passie gevonden in het koken. En in het bijzonder het buiten koken met de BBQ of de rookoven.

Ja hier in huis zijn we lief geweest, voor onszelf, we hebben ons overgeven aan onze passies.  Je zou denken dat er weinig terecht is gekomen van alles waar we de verantwoordelijkheid voor dragen. Niets is minder waar, we hebben bergen werk verzet. We hebben meer doelen behaald dan ooit ervoor, de kinderen zijn opgebloeid en we staan op het punt nog een aantal belangrijke slagen te slaan. Een makkelijk jaar, dat niet eerder intens, waar we opnieuw geconfronteerd zijn met onbegrip, verdriet, afwijzing en het besef dat mensen je hart niet kennen. Daarnaast ook een jaar van uitzonderlijke vreugde, vriendschap, liefde, voorspoed en bovennatuurlijke gunst.

Het was een goed jaar en voor 2016 zal ik daarom niet teveel van mezelf eisen. Maar alleen dat ik nog liever voor mezelf zal zijn. Laat 2016 een jaar zijn waar we andere inspireren lief te zijn, liever voor zichzelf. Laten we vonkjes uitdelen en een bron van inspiratie zijn.

Tomorrow is the first blank page of a 365 page book. Write a good one!

Liefs Pris




vrijdag 30 oktober 2015

Psoriasis

Gisteren was het wereld psoriasis dag. In 2013 is 29 oktober uitgeroepen tot deze dag, om zo
aandacht te besteden aan deze, voor vele toch nog onbekende, ziekte. Zelf heb ik gisteren in het kader van deze dag een gedicht geschreven over mijn worsteling, het leven met deze huidziekte. Veel mensen weten wellicht niet eens dat ik dit heb. Vandaar dat ik deze site gebruik om mijn gedicht wereldkundig te maken en zo bij te dragen aan een stukje begrip voor mensen die leven met Psoriasis. Iets totaal anders dan mijn schrijfwerk over het leven met ernstig beschadigde kinderen.Toch ook passend bij kleine vonkjes want het blijft een kunst kleine vonkjes te ontdekken, positief te blijven, wanneer je, je huid elke keer weer zieker ziet worden.



Psoriasis
Sneeuwvlokjes dwarrelen, schilfers, het wordt kouder
Een winterlandschap, geschilderd, op mijn been
Als de dag van gisteren, het moment, dat het verscheen
Zijn aanblik doet me verstikken, voelt benauwder

Een witte vlek, rood omlijst, zijn gebied uitbreidend
Kriebels op mijn hoofdhuid, een prikkende pijn
Op mijn arm vlekjes sierlijk, een feestelijk festijn
Bezit nemend van mijn huid, agressief strijdend

Brandend vuur laait op, wanneer ik het streel
Beangstigd mij soms, voor de dag van morgen
Bedekken, hoelang houd ik het nog verborgen
Groter en witter, dit winterse tafereel

Jeuk, ik leef met dit brandende gevoel
Zalfjes smerend, op een wonder hopen
Dat wat werkt, niet voorhanden nog te kopen
Witte plekjes op mijn huid, een heleboel

Een onberekend moment, het stelde zich voor
Donderde mijn leven binnen, genaamd Psoriasis
Mijn huid bedekkend met een laagje, als vernis
Wordt het landschap ooit weer zo, voordat het bevroor?

Liefs Priscilla


donderdag 10 september 2015

Achter slot en grendel met dat tuig!!!

Totaal hysterisch schopt hij tegen de muur. Hij trekt aan zijn dunne haartjes. Zijn gezichtje is vuurrood van woede en paniek. Al uren zit hij opgesloten in deze kleine kamer. Het bonken van zijn hart voelt hij in zijn hoofd. Elke prikkel is hem teveel.  Dit kleine ventje, van nog geen twee jaar oud, heeft geen flauw benul wat hij verkeerd heeft gedaan. Hij schreeuwt het uit in de hoop dat iemand hem hoort. Zonder besef van tijd tikken de secondes, de minuten, de uren voorbij. Elke keer wanneer die grote lijven hem vastgrijpen, lijkt de tijd van eenzaamheid die volgt, langer te duren. Een kamer met niets erin, een hok om in af te koelen. Afgezonderd van de buitenwereld, in eenzaamheid, wachtend tot iemand de deur weer opendoet.

De tijd dat hij buiten de kamer verblijft, is stressvol. Hij weet niet goed wat er van hem verwacht wordt. Hij grijpt zijn kansen om te pakken, wat er te pakken valt. Voordat hij het goed en wel door heeft, is er alweer iets verkeerds gebeurd. Het contact met andere kinderen is lastig hij wil graag spelen maar voor een peuter is dat niet te doen. Hij heeft de juiste vaardigheden nog niet ontwikkeld. Maar ook het naast elkaar spelen eindigt al snel in haren trekken. Zijn woede is eigenlijk angst. Als een dier in de val gelokt bijt hij van zich af. Agressie als een wapen om zijn angst niet te hoeven ervaren.
Contact maken voelt onveilig voor hem en de handen die voor hem zorgen zijn ruw. Door pure wanhoop omdat ze niet meer weten hoe ze hem in goede banen moeten leiden. 
Hij snapt niets van de grote boze wereld om hem heen. Hij weet niet wie hij is, laat staan wat andere van hem verwachten.

En daar zit ik met hem op mijn schoot, een peuter in een tienerlijf. Snikkend vol boosheid niets begrijpend van wat er allemaal gebeurt.  Met grote ogen vol tranen kijkt hij me aan en staat me toe hem even, voor het moment, te troosten.
Hij zit opgesloten omdat de maatschappij geen antwoord meer heeft. Nu hij sterker wordt en zijn behoeftes groter, moeten we hem tegen zichzelf maar ook anderen tegen hem, beschermen. Hij haalt dingen uit waar we van schrikken, waar we bang van worden en we kunnen niets anders meer dan hem opbergen. Door alle bezuinigen is het zoeken naar de juiste hulp nog moeilijker. Door zijn complexe problematiek heeft hij bij alles wel een contra-indicatie. En mocht er iets geschiktst gevonden worden dan zijn de wachtlijsten te lang. Dus is het antwoord, achter slot en grendel met dat tuig! Eenzame opsluiting, overvraging en een spiraal van negativiteit.

Van de daken zou ik willen schreeuwen, alle details die ik van hem ken, van alle ellende die hij heeft meegemaakt, om nog iets van begrip te creëren. Ik wil iedereen vertellen over het mannetje dat ik ken, over die kostbare kleine momenten, die vonkjes in de tijd, waar deze grote knul gewoon weer even kind kon zijn.
Jullie kennen niet de diepte van zijn afwijzing, jullie weten niet de angst waar hij heeft ingezeten. Toen hij nog schattig was, nog net geen twee. Jullie kennen niet het moment in de tijd dat zijn ontwikkeling stil is blijven staan. Ik kriebel door zijn haar het liefst neem ik hem mee. Maar ik zal hem moeten achter laten en een lijntje met hem moeten houden. Ik de hoop dat de tijd alle wonden heelt en dat er vonkjes in zijn leven, zichtbaar zullen doorbreken.  
Dit kind waar ik van hou, geen tuig maar een peuter in een tienerlijf.

Ik hou je vast, toe huil maar niet
Ik ben bij jou, troost je verdriet
Toe, sluimer zacht, ik wieg je stil
Totdat jij slaapt, diep in de nacht
Toe, sluimer zacht, ik wieg je stil
Totdat jij droomt, toe slaap maar zacht
 -de berini's, 'Slapen gaan'

Liefs Priscilla




dinsdag 25 augustus 2015

Het gevecht tegen de liefde!


Hij ziet hem vechten tegen elke vorm van liefde en genegenheid. Elke vorm van veiligheid benauwd hem. Voelt als een gevangenis, hij wil daarvan wegvluchten. Voor maar liefst de vierde keer kan hij niets anders doen dan hem laten gaan. Machteloos voelt het, een pijnlijk proces, om door heen te gaan. In een flits is hij alweer verdwenen, de hoek om, nog eenmaal draait hij zich om en kruizen hun blikken elkaar. Angst, wanhoop en een hunkering naar liefde, dat is er in zijn ogen te lezen, een vreemde combinatie die hem in de war maakt. Hij ziet rode vlekken in zijn nek ontstaan, als bij een giraffe tekenen ze zijn hals. Het mannetje ervaart zoveel stress, als een vader wil hij hem vastpakken, maar het heeft geen zin. Hij moet hem laten gaan in zijn zoektocht naar zichzelf.

Dan zijn er dagen verstreken van wachten en hopen. Van op de uitkijk staan, dagen van hem herkennen in een volslagen vreemde. In de nacht kan de vader, zich niet meer volledig, overgeven aan de slaap want zijn gezin is niet compleet. Zijn telefoon heeft hij altijd in zijn nabijheid want wie weet komt er dat verlossende telefoontje.
De laatste ruzie, de laatste gesproken woorden, klinken na in zijn hoofd. Als ik nu dit anders had gezegd, als ik dit nu anders had gedaan, misschien was hij dan nog hier geweest.
Tegelijk weet hij dat, dat een utopie is. Een waanbeeld die niets met de werkelijkheid te maken heeft. Want de liefde is eng voor hem, een band aangaan met volwassenen, beangstigt hem. Hij weet niet wat hij met al die gevoelens aan moet. Hij is een overlever een vechter, dat heeft hij al die jaren gedaan. Nu zijn daar ineens twee mensen die van hem houden, gewoon in al zijn kapotheid. Met al zijn fratsen, waar ze zich geen raad mee weten, blijven ze van hem houden en sturen ze hem niet weg. Niet naar weer een andere plek want ze hebben hem een plek in hun hart gegeven, een plaats binnen hun gezin.
Dus dan is weglopen, voor hem, de meest logische optie. Want hij wil een gevoel van autonomie ervaren. Het gevoel ervaren de regie in handen te hebben, zijn eigen keuzes te kunnen maken. Dat is ook normaal voor zijn leeftijd maar in zijn geval destructief. Zijn gebrek aan stressregulatie zorgt ervoor dat hij geen weloverwogen keuzes kan maken. Laat staan dat hij een idee heeft welke  keuzes de juiste zijn.

Dus daar blijven die twee dan maar staan. Wachten op het moment dat hij er klaar voor is. Vol geloof dat er ook vandaag de dag nog wonderen van heling en herstel gebeuren. Elke dag opnieuw kijken ze het tuinpad af. Elke nacht checken ze nog een keer hun telefoon. Want niet zo ver meer in de toekomst, zal daar het telefoontje zijn. Moeten ze klaar staan om zich te ontfermen over een schoppend kind, dat om zich heen zal slaan alsof hij in de boksring staat. Deze mensen hebben een glimp van de toekomst gezien. Ze weten dat er ook een dag zal zijn dat hij zich over zal geven. Dat hij uitgeput in elkaar zal zakken. Dat hij geen kracht meer heeft om te vechten, zodat hun liefde voor hem, herstel kan brengen. Dat door hen heen zijn Schepper tot hem zal spreken. Dat hij een openbaring zal hebben van de onvoorwaardelijke liefde die elk verstand te boven gaat. In de hemel is geen paniek want Gods plan staat vast. Het verleden zal zijn toekomst niet gaan bepalen.

Love is a powerful weapon which we can use to change the world.

Liefs Pris

maandag 1 juni 2015

Dat rotjoch!

Hij pulkt aan zijn vingers, trekt aan de kleine wondjes bij zijn nagelriemen. Hij staat bij de deur te wachten, op de bus, die hem op komt halen. Hij moet naar school en het busje brengt hem daar naar toe. Een busje dat vol zit met kinderen die niet zo goed weten hoe ze zich moeten gedragen. Een busje vol met moeilijke kinderen, die allemaal naar dezelfde school toe gaan. Een school die vol zit met lastige jongens en meisjes.

Al wachtend maakt hij vreemde geluidjes. Zwaar irritant maar hij moet toch wat. Hij heeft het nodig om zo een beetje, van zijn stress kwijt te raken. Naar mate de week vordert bouwt de spanning op, elke dag is de uitdaging groter. Nu zijn de verwachtingen nog hoger gespannen. De kuil van overvraging is extra diep gegraven. Bekleedt met bladeren om het zo aan het gezicht te onttrekken. Hij ziet de kuil niet maar hij weet al dat hij er in gaat vallen. Dat het te moeilijk zal zijn om op het goede pad te blijven. In de ochtend of in de middag zal het moment, dat hij de grond onder zijn kleine voeten weg voelt zakken, daar zijn. Dat hij opnieuw in de valkuil zakt en iedereen ziet wat voor een rotjoch het is.

Met dat in zijn achterhoofd, het gebrek aan vertrouwen, dat vandaag een betere dag zal zijn, loopt hij het tuinpad af. In de stappen die hij zet zie je zijn houding veranderen. Hij doet zijn masker op en loopt met veel bravoure naar de bus. Het mannetje, met opgeheven hoofd, de stoerste kerel van de klas.
Ik kijk hem na en zie hem met de duim, van zijn rechterhand, nog steeds aan zijn nagelriemen pulken. Aan elke beweging zie ik de stress in zijn lijf. Wat ben ik gek op dat rotjoch. Dat ventje met ernstige gedragsproblemen. Hij begint niet zomaar te schelden, te schoppen of te slaan. Emoties gaan hem straks weer overmeesteren en dan raakt hij in de war. Volwassenen schrikken daarvan en dat brengt extra angst met zich mee. Hoe angstig moet het wel niet zijn als je jezelf niet meer in de hand hebt. Ik weet dat door de spanning die hij voelt hij straks heel druk de klas in zal lopen. Zijn bakje op de grond laat vallen en doordat hij zijn lijf niet kan controleren, tegen iemand aan zal botsen. Er tumult om hem heen zal zijn en de volwassenen samen met hem alweer wachten op het moment dat hij op zijn bek zal gaan. Dat niemand er vertrouwen in heeft dat hij het deze dag beter zal doen.

Er was een moment in de tijd, aan het begin van zijn leven, dat hij geweven werd in de baarmoeder van zijn moeder. Dat er in de hemel een schets van zijn wezen werd gemaakt. Dat alles in zijn DNA zo is aangebracht om te kunnen zijn wie hij bedoelt is om te zijn. Dat in zijn lijf, zijn geest en in zijn ziel, alle gaven en talenten verborgen werden, verstopt in elke vezel van zijn wezen. Alles wat hij nodig heeft om zichzelf te kunnen zijn. Maar de wereld waarin hij geboren is, is niet volmaakt. Terwijl hij in de baarmoeder verbleef zijn er verwoestende kogels op hem afgevuurd. Zijn er zenuwbanen in zijn hersenen aangetast. In de eerste maanden van zijn leven, had hij gebrek aan aanraking. Heeft hij een hechtingsstoornis ontwikkeld. Heeft hij als klein schattige ventje continue onder stress gestaan.
En ja, het is echt af en toe niet grappig met hem. Hoe lief hij er ook uit ziet hij kan in een fractie van een seconde ontploffen. Hij kan dingen doen en dingen zeggen die niet door de beugel kunnen. Maar ik probeer met andere ogen naar hem te kijken. Ik zie hem door een andere bril. Ik kijk naar al die kleine nuance verschillen en zie hem soms zoals hij zou moeten zijn. Ik zie zijn angst, stress en gebrek aan vertrouwen in zichzelf.

Sommige dingen van zijn gedrag kunnen we niet accepteren, er moeten consequenties aan verbonden zijn, maar we wijzen hem niet af. Hij is géén rotjoch. Hij is misschien niet volmaakt maar hij heeft er niet om gevraagd, geboren te worden op de plek waar hij geboren is. Hij is een kind met een verleden. Onze wereld is vol met rotjochies die ten diepste niet weten hoe ze zich moeten gedragen. Die ooit zo schattig waren maar door, een onvruchtbare omgeving, nooit tot bloei zijn gekomen.
Tja ik houd gewoon van die rot ventjes. Van die externaliserende kinderen die me regelmatig het zweet op mijn voorhoofd bezorgen. Ik houd van het kind achter het gedrag. En ik wil blijven geloven dat er wonderen van heling kunnen gebeuren, vandaag de dag.

dit is het leven, denkt hij, dit is waarom we leven, om zo te kunnen spelen op een dag waarop de winter eindelijk zijn grip verliest. -Anthony Doerr uit; Als je het licht niet kunt zien.

Liefs Priscilla


zaterdag 25 april 2015

Het kolkende water


Kijk hem daar dan staan, halfnaakt op de brug. Strak kijkt hij voor zich uit, met zijn ongeschoren
gezicht, alsof hij de hele wereld aan kan. Hij lijkt geen enkele emotie te ervaren. Zijn borstkas gaat
regelmatig op en neer, terwijl hij in alle rust, in en uit ademt. De regen dendert vanuit de hemel op de aarde. De wind waait en briest als een brullende leeuw. Het water raast kolkend onder de brug door, even richt hij zijn blik erop, maar hij is er niet van onder de indruk. Onberoerd blijft hij staan, zeiknat van de regen. Een man met een missie, een vent die weet wat hij wil.

Die stoere man is hij niet altijd geweest. Er waren momenten dat hij door angst bevangen was. Dan klom hij de brug op met knikkende knieën. Hij droomde ervan om op een dag de sprong te wagen. Het ontbrak hem aan lef, aan inzicht en vertrouwen. Hij kende de kracht van het water. Hij had gezien hoe het, boten van hoop, tegen de kade kapot kon slaan. Opgegroeid aan de kust wist hij wat het water kon doen. Het kon je opslokken en voorgoed laten verdwijnen. Het was instaat een land te overspoelen en te vernietigen. Water boezemde hem angst in. Het was onberekenbaar, oncontroleerbaar, door geen mens in bedwang te houden. De ervaring had hem geleerd dat het water een krachtbron is die je niet kan vertrouwen.
Ondanks al zijn ervaringen had het water van deze rivier een ongelooflijke aantrekkingskracht op hem. Hij wilde de drang, om alles te in de hand te houden, achter zich laten. Niet meer bang zijn om de controle te verliezen. Maar te vertrouwen en te ervaren hoe het is om je door het water mee te laten voeren. Dus keer op keer klom hij de brug op. Zag hij, terwijl hij daar op die brug stond, de prachtige bomen die aan het water geplant staan. Groeide het verlangen in zijn hart om de sprong te wagen. Echter keer op keer deed hij het niet. Moest hij toegeven aan zijn angst en klom de brug weer af. Elke keer weer zette hij zijn voeten op het droge, voelde hij zich zwak en ellendig. Teleurgesteld in zichzelf, dat hij te bang was om de zijn hart te volgen.

Totdat hij haar ontmoete. De oude vrouw die aan de rivier woonde. Meerdere keren had ze hem zien staan trillend en bevend en zag ze hoe hij de strijd verloor. Hoe hij elke keer opgaf en van de brug afklom. Het was bijna hilarisch om te zien, een boom van een vent,  in niets meer dan een strak zwembroekje, duidelijk klaar om te zwemmen. Een man op een missie, om een nat pak te halen, maar die toch elke keer weer kurk droog van de brug afkomt. Die dag zag ze hem weer aankomen. Deze keer nam ze een besluit, ze zou hem laten zien hoe het moest. Het oude vrouwtje, met stralende ogen, stapte op hem af. Nog voordat hij op de brug stond, stond zij daar al. Ze vroeg hem om naast haar, op de brug, te komen staan. Hij deed wat ze vroeg. Ze pakte zijn hand vast en keek hem met haar ogen vol vreugde aan. Ze telde tot drie en sprong het water in. In haar sprong trok ze hem mee. Samen gingen ze kopje onder. Even dacht hij dat hij gek werd. Terwijl hij sprong probeerde de macht van angst hem de adem te ontnemen. Al zwevend in de lucht wist hij dat hij niet meer terug kon. Het was onmogelijk om nu nog terug op de brug te komen en zonder een nat pak zijn weg naar huis weer terug te vinden. Het water nam hem mee en elke angst spoelde het weg. Elke belemmering viel van hem af en hij wist: dit is waar ik naar verlangde. Keer op keer wil hij zich nu laten meenemen door de rivier van vrijheid. Hij is haar enorm dankbaar voor het voorbeeld dat ze gaf. Dat ze hem, na een tijd van twijfel en angst, een schop onder zijn kont gaf. Zodat hij net als haar, keer op keer de bevrijdende kracht van het water kan ervaren.

Dus daar staat hij dan vandaag, in totale kalmte klaar, om opnieuw in de rivier te springen. Om te ervaren dat, wanneer wij het vertrouwen hebben gekregen, we de controle over kunnen geven, we ons kunnen laten meevoeren naar wonderschone plekken. Dat we dan gaan zien dat het leven vol vonkjes is. Dat er nieuwe dieptes te ontdekken zijn. Laten vandaag de oude vrouwtjes, de mensen die het zelf hebben ervaren, opstaan en ons aan de hand meenemen het water van Zijn liefde in. Zodat we in vertrouwen, onbevangen als een kind, het water in kunnen duiken.

Life isn't about waiting for the storm to pass,
Its about learning to dance in the rain.

Liefs Priscilla


maandag 30 maart 2015

Ochtendgloren

Op de uitkijk staat ze, in haar grijze nachtjapon. Wachtend tot een nieuwe dag aanbreekt. Op de wit
geschilderde veranda heeft ze een perfect uitzicht. Hoewel de nacht lang heeft geduurd. Ze eigenlijk in de schommelstoel zou moeten gaan zitten. Even pas op de plaats. De nodige rust nemen. Is ze te opgewonden om stil te zitten. Vol verwachting ziet ze uit naar het moment dat de zon door zal breken. Op haar tenen wiebelt ze omdat ze niets wil missen. Dit nieuwe begin. Dit moment van doorbraak zal niet aan haar voorbij trekken. Ze gaat er deel van zijn. De donkere nacht zal ze voorgoed achter zich laten.

Vol ongeduld bijt ze op haar onderlip. Wachten duurt lang. Wanneer je al kan zien, hoe de omgeving, er in het zonlicht uit zal zien. Wanneer een glimp van schoonheid al tot je is verschenen. Dan duurt het wachten een eeuwigheid. Ze weet dat alles anders zal zijn in het volle licht. Dat alles zal schitteren in schoonheid. Dat niets meer normaal zal zijn, maar uitzonderlijk. In haar dromen heeft ze van het nieuwe begin geproefd. Heeft ze gezien het gene er gaat komen. Kleine vonkjes hebben de nacht opgelicht. Het wachten dragelijker gemaakt. Hoop en geloof in haar hart doen oprijzen. Maar nu kan niets, het aanbreken van de de dag, nog tegen houden. De zon zal het pad verlichten. Ze zal weten welke stappen te zetten. Ze zal dan haar omgeving inrennen. Zonder bang te zijn om te struikelen. Ze zal zien de handen die haar dragen. De nacht heeft haar geleerd dat niets voor niets gebeurt. Dat alles wat er in de toekomst geschreven staat een doel heeft. Dat elk vonkje een uitstorting van gunst is. Dat ze speciaal is uitgekozen voor dit moment. Dat dit het punt is. Het begin van iets groots. Van een dag die anders dan alle andere is. Ze zal zich verheugen in het oude. Dankbaar zijn voor alle kleine vonkjes die de nacht heeft gebracht. Maar vol uitzonderlijke vreugde zal ze juichen. Zal ze roepen en verklaren dat ze niet meer te stoppen is.

Op haar tenen loopt ze heen en weer over de veranda. Even geeft ze een klein schopje tegen de oude schommelstoel. Ze pakt een deken ervan af. Een prachtige paarse deken van satijn. Ze klemt de deken tussen haar handen en drukt hem tegen haar buik. Ze draait zich om. Ze gaat weer op haar plek staan. Neemt haar positie in. Knippert nog eenmaal met haar ogen. En dan ineens is daar een lichtpunt aan de duistere hemel. Het licht is oogverblindend. Tranen rollen over haar wangen. Een gevoel van dankbaarheid overweldigt haar. Ze is geschapen voor een tijd als deze. Dit is haar dag. Dit is het moment dat ze zal gaan. Ze haar schoonheid de wereld in zal laten schijnen. Dat ze zal zijn, degene die ze is. En dan ineens begint ze te rennen. Met de deken nog in haar handen. Het zonlicht tegemoet. Ze rent en rent harder dan ooit te voren. Terwijl ze rent schut ze haar oude nachtjapon van haar af en slaat de deken om haar heen, als een mantel van autoriteit. De deken zal haar herinneren aan de tijd waarin ze geleerd heeft te vertrouwen op het aanbreken van een nieuwe dag. Wanneer de tijd verstrijkt, haar helpen niet te vergeten, de gunst van vonkjes, die op haar leven rust.

This is your time to fly away and chase all your dreams.
Remember life is like a play, you must act each scene with passion
embracing and enjoying the part.
If you should ever get lost along the way.
Look at the stars, take a deep breath and follow your heart. 

Liefs Priscilla

zondag 15 maart 2015

Uniek zijn.

Ieder mens is uniek. Iedereen heeft een eigen DNA structuur. Geen mens is hetzelfde. Niemand is
zoals jij. Jij bent bijzonder in je zijn. In jouw unieke zelf. Het leven is een zoektocht. Een avontuur waarin we ontdekken wat onze gaven en talenten zijn. Waar onze dromen en verlangens liggen. Waar we goed in zijn. Wat we leuk vinden om te doen. Er is een blauwdruk voor ons leven geschreven. Een levensverhaal waarin wij kunnen stappen. Een geweldige plan met een overweldigende toekomst.
Een toekomst waarin we onszelf gevonden hebben. Waar we onszelf accepteren. We intens tevreden zijn. We vrede hebben gesloten met ons karakter. We ons bewust zijn van onze tekortkomingen en dat prima vinden. We dagelijks kleine vonkjes ontdekken. Die overgaan in hartverwarmende vuren. Zo'n toekomst is er voor jou en voor mij.

Helaas vinden maar weinig van ons die plek. Die plek die 'Goede Toekomst' heet. Die plaats waar we tot rust komen en kunnen zijn wie we zijn. Het leven vraagt zoveel. Er zijn zoveel eisen. Teveel verwachtingen. Teveel om aan te voldoen. We overleven ons leven. Verdriet overkomt ons. Pijn en ellende houden ons klein. De mensheid gaat ten onder aan de druk van alle dag.  We doen dingen omdat het moet niet omdat we er intense vreugde door ervaren. Vonkjes ontdekken we nauwelijks, we gaan op in de sleur van alle dag. Het leven slaat ons kapot. We sleuren onszelf van dag naar dag. Van week naar week. Doen wat we doen zonder echte vrede te ervaren. Omstandigheden bepalen hoe we ons voelen. Emoties overspoelen ons. Situaties overheersen ons.
Zou het niet geweldig zijn om daaruit los te breken. Te stralen en te zijn. Gewoon wie je bent. In rust en in vrede. Dat de muren om je heen. De muren die jezelf hebt opgebouwd niet meer nodig zijn. Je weer opnieuw durft te dromen. dat je weer opnieuw gaat zien hoe geweldig mooi het leven is.

Ik heb ontdekt dat samen met mijn God ik mezelf kan zijn. Ik los mag breken en niet hoef te voldoen aan de verwachtingen van mensen. Dat mijn verleden mijn toekomst niet hoeft te bepalen.
Mijn kinderen leer ik uniek te zijn. We leren ze groot te dromen. Die goede toekomst voor hen zelf te zien. Voor elk van mijn kinderen ligt er een unieke blauwdruk. Eigen gaven en talenten verborgen in hen, speciaal om hun blauwdruk te vervullen. 
Wat zou de wereld een andere plek zijn als we allemaal kunnen zijn wie we bedoelt zijn om te zijn!
Durf jij Uniek te zijn?

Het mooiste dat je kunt worden is jezelf

Liefs Priscilla