vrijdag 28 november 2014

De schelp

Vies en smerig ligt het daar aan me voeten. Besmeurd met modder.
Gehavend, door het slijk gehaald.
Door de dikke laag vuil is de vorm niet goed zichtbaar. Toch met één blik wist ik wat het was. Geen twijfel mogelijk. Dit is hetzelfde exemplaar. Door alle lagen stof heen, herken ik elke wervel van de schelp. Dit is de schelp. De schelp die ik gekoesterd heb. Die ik los moest laten en dacht kwijt te zijn.

Als de dag van gisteren weet ik nog het allereerste moment. De eerste keer dat ik de schelp in mijn handen hield. Toen leek de schelp smetteloos. Toch direct zag ik de kleine beschadigingen. Aan de zijkant zat een krasje. Bovenop een deukje, die de schelp bijna liet barsten. Juist die oneffenheden bezorgde me kriebels in mijn buik. Wat een blijdschap dat ik deze schelp mocht vasthouden. Mocht bewonderen. Dat juist ik was uitkozen om deze schelp te koesteren.
De buitenkant van de schelp was mooi. Maar ik wist dat deze schelp nog iets mooiers verborgen hield.
Slapeloze nachten. Vermoeiende weken, tranen en verdriet. Op mijn tandvlees lopen en maar hopen dat ik de ontdekking mocht doen. Dat er een dag zou komen dat ik de inhoud van de schelp zou ontdekken.
Eerst dacht ik dat hier en daar wat wrikken zou helpen. Als snel kwam ik tot de conclusie dat, dat onbegonnen werk was.
Eindeloos geduld, veel liefde en vertrouwen. Een omgeving waar de schelp zich veilig zou gaan voelen. Dat zou er uiteindelijk voor zorgen, dat ik een glimp van haar inhoud zou zien.
Het moment dat de schelp zichzelf een klein beetje opende was onvergetelijk. Magistraal zou ik beter kunnen zeggen. Een zee van licht kwam tevoorschijn. Vanuit de kleine spleet werden verschillende kleuren zichtbaar.. Het verlichte de kamer, mijn hart en de harten van de mensen, die net als ik, onder de indruk waren, door de schoonheid van de schelp. Die door de deuken heen keken, en de uniekheid ervan herkenden.
De schelp voelde zich steeds veiliger. Steeds vaker en langer liet ze haar kleuren zien. Op onverwachte momenten deed haar licht de duisternis verdwijnen.
Er was zelfs een moment. Zoals in een sprookje. Waar alles op zijn plek leek te vallen. Vrede de kamer vulde en ik een machtige ontdekking deed. De schelp opende zich iets verder. Mijn mond viel open van verbazing. Daar midden in de schelp. Omhuld door wonderschone kleuren van licht. Zag ik een parel. Ik wist het zeker. Al liet de schelp het me, niet helemaal zien. In het hart van de schelp, was een parel verborgen. De schelp was bijzonder, zonder twijfel, dat wist ik. Maar na het zien van de parel wist ik dat deze schelp uitzonderlijk was. Uniek in haar zijn. Tevens wist ik, deze schelp hoort bij mij.

Zoals dat in verhalen gaat komt er een onverwachte wending. Net nu het verhaal zich als het ideale sprookje aan het ontvouwen is, gebeurt het onverwachte.  De duisternis viel binnen. Voordat ik goed en wel wist wat er gebeurde was ze weg. De schelp was verdwenen. Het raam stond wagenwijd open. Nog zie ik de gordijnen wapperen in de donkere nacht. De schelp was niet helemaal van mij. Hoewel ik wist dat ze bij mij hoorde. Dat ze met mijn ziel verweven was. Was ze niet mijn bezit. Hoe kon dit mogelijk zijn. Ik was haar kwijt. Geroofd uit mijn handen, maar nooit uit mijn hart. Vergeten kon ik haar niet. In mijn dromen zag ik haar. Soms huilde ik in stilte. Verlangde ik naar haar schoonheid.

En nu ik dacht, dat ik haar nooit meer zou vinden. Ligt ze hier aan mijn voeten. Tranen lopen over mijn wangen. Blijdschap want de schelp is er weer. Angst probeert mij te overmeesteren. Door de beschadigingen lijkt ze haar schoonheid verloren te zijn. De deuken en rafels zijn immens. Ik twijfel even, met  moeite vul ik mijn longen met zuurstof. Ik buk en pak de schelp met trillende handen op. Fluisterend vraag ik “Ben jij het echt?” Met mijn vingers voel ik haar vorm. Ze is het. Mijn hart klopt sneller terwijl een onwrikbaar geloof in me groeit. Het zal tijd kosten. Vele hobbels moeten we zien te overwinnen. Maar er gaat een dag komen dat ik de parel weer zal zien. Dat lichten en kleuren mijn kamer vullen. De stralen mijn hart doen verwarmen. Dat de schelp zich weer veilig voelt. Zodat ik opnieuw haar schoonheid mag zien.De weg voor ons is lang. Met kennis en wijsheid zal ik geduldig wachten. Haar koesteren in liefde. Uitzien naar de dag dat de eerste bundels licht te voorschijn komen.

Not flesh of my flesh
Nor bone of my bone,
But still miraculously my own.
Never forget for a single minute,
You didn't grow under my heart,
But in it.


Liefs Priscilla

zondag 23 november 2014

Tuin van je emoties.

Een week van vonkelende momenten. Waar vonkjes, kleine vlammetjes werden.  
Vuurtjes mijn hart lieten opspringen. Vonkjes het leven van alle dag deden oplichten.

Door mijn beslissing te gaan genieten. Vonkjes te blijven verzamelen, kan ik ineens de minuscule lichtflitsen zien. Hoe donker de tunnel ook is. Ergens op de weg zijn er vonkjes om dankbaar voor te zijn. Om je in te verblijden.
Want wanneer je het grote geheel kan blijven zien, ben je instaat om te midden van droogte, bronnen van levend water te vinden. De vroege regen zal  keer op keer op je neerdalen. Ergens langs de weg zie je het bordje met eindbestemming. De plek waar je oog in oog zal staan met degene die jou blauwdruk in Zijn handen heeft. De plek van bemoediging is inzicht. De kunst is echter om vrede in je hart te bewaren. Dat de weg, de droogte, het tussenstation, niet het einde van de reis betekend. Het keerpunt is. Je je spullen pakt en terug gaat naar het beginpunt.

Nee, zelfs wanneer je het bordje niet kan vinden. De mist ervoor zorgt dat je de borden niet meer kan lezen. Je geen flauw benul hebt of je de juiste richting opgaat. Blijf dan vertrouwen op je hart. Het kompas dat binnenin je klopt. Zoek vrienden op, die als familie zijn. Laat hun harten, naast het jouwe kloppen. Laat wijze woorden je helpen, het doolhof te ontrafelen. Laat de overwoekerde tuin van je emoties, kort gewiekt worden. Het helpt je, om weer de juiste richting te vinden. De prachtige bloemen te ontdekken. Vonkjes en lichtflitsen te herkennen. Het hele plaatje te zien. Zodat je opnieuw beseft waarom je doet, wat je doet.

Deze week ben ik opnieuw onder de indruk geweest van het prachtige werk dat we doen. Werk dat we doen, omdat we geloven in herstel. We geloven in kansen voor kansloze. We geloven dat er wonderen kunnen gebeuren. Dat een kinderziel die kapot gemaakt is weer kan herstellen. Waar vernietiging is geweest, op de meest veilige plek, die er bestaat. Waar er in de baarmoeder pijlen zijn afgevuurd. Waar daar al kansen verwoest zijn. Blijven wij geloven, dat er herstel zal zijn, voor verwoeste zielen. Dat er een hoopvolle toekomst ligt. Dat er een blauwdruk is geschreven. Dat wij als wegwijzers mogen zijn in het leven van deze kinderen. Zodat er een dag zal zijn. Een dag waarin zij oog in oog staan, met degene, die hun blauwdruk heeft geschreven.

Dat is de reden waarom wij dit werk zijn gaan doen. Dat is de reden dat we twee jaar geleden een andere koers zijn gaan varen. Niet wetende in wat voor situatie we zouden stappen.
En datzelfde geloof maakt dat we er elke dag opnieuw, voor blijven gaan. Dat we ons verheugen in kleine vonkjes. Kleine veranderingen, die met het blote oog nauwelijks zichtbaar zijn.
Dat is waarom we doen het gene we doen. Omdat ieder leven kostbaar is. En ieder kind een kans verdient om in een gezin op te groeien. Want een stabiele situatie. Onbezorgd kind zijn, is een mensenrecht. Zelfs al is het maar voor die ene.

Zie jij de weg helder, weet jij welke kant je opgaat? Kan jij vandaag de rust vinden, om vonkjes te ontdekken? Is de tuin van je emotie een woestenij, of een plek waar prachtige rozenstruiken bloeien? Sta eens stil, haal diep adem. Laat de wind door je haren waaien. Noem drie dingen op waar je dankbaar voor kan zijn. Tel je zegeningen, ze zijn de vonkjes die je leven, deze dag doen oplichten.

Live authentically,
and savor each precious moment of your journey,
Because when you arrive at your destination,
another journey begins.        -Joe Keane

Liefs Priscila



vrijdag 14 november 2014

De dag nadat.......

Meteen voel ik de stekende pijn in mijn buik. Ik kan geen kant op. Voel me moe en lusteloos.
Wakker word ik met het felle licht dat in mijn ogen prikt. Naast me staat een glazen bakje. Niet veel groter dan een, uit de kluiten gewassen, vissenkom. In het bakje ligt een klein propje te slapen. Een klein mannetje, met donkere haartjes, die hem zo'n wijze uitstraling geven. Emoties proberen me te overmeesteren. Tranen proberen naar de oppervlakte te komen. Echter een automatisch mechanisme onderdrukt elk gevoel. Wezenloos kijk ik om me heen. Nog niet beseffend wat er is gebeurt.

In de weken die volgen zal het besef steeds meer tot me doordringen. Zal het hele proces me blijven achtervolgen. Me badend in het zweet wakker maken. Me laten huilen, een enorme woede in me losmaken. Er voor zorgen dat ik vele bijzondere momenten, in de ontwikkeling van het propje met donkere haren, zal missen. Na de bloedtransfusie zal mijn gele gezicht iets bijkleuren, echter zal ik afzichtelijk op vele foto's staan.

Door het oog van de naald gekropen. Gisteren was het precies zes jaar geleden. Samen met het kleine propje overleefde ik een bevalling. Een bevalling die niet zonder complicaties verliep. Waarbij mijn baarmoeder scheurde en Aiden via een spoedkeizersnee, ter wereld kwam.Waarbij hij er, door een wonder, zonder kleerscheuren van af kwam. Niet gehandicapt, geen zuurstofgesprek. Maar een prachtige kerngezonde baby. Mijn wereld stond stil. Als alles net even anders was gelopen? De gynaecologe vijf minuten later de kamer binnen kwam? Dan was ik er misschien niet meer.

De dag na zijn geboorte was een dag van ontreddering. Van het besef hoe fragiel het leven is. Hoe kwetsbaar een mens is. Hoe de dood ineens heel dicht bij kan zijn. Dat de geboorte van een kind iets wonderlijks is. Dat het anders kan aflopen dan verwacht. Met mijn 24 jaar had ik geen benul van alle gevolgen. Wat de complicaties konden zijn, van bevallen na een eerdere keizersnee. Tussen neus en lippen door, hoorde ik wel over de risico's. Alleen wat het inhield, als het mis zou gaan. Dat het dan goed mis kon gaan, dat was niet tot me doorgedrongen.

De dag van Aiden zijn verjaardag ben ik, keer op keer, dankbaar voor het leven. En elk jaar. De dag daarna dringt het weer tot me door. Ervaar ik weer het hoe, de dag nadat was.
Dit jaar is extra bijzonder. Nu alweer drie dagen geleden is er een nieuw propje geboren. Een heel mooi klein meisje. Met donkere haren en een bolle toet, die mij op een dag, tante zal noemen.
Dit jaar besef ik extra, het wonder van het leven. Slik ik nog een keer mijn tranen weg en ben ik dankbaar, dat mijn zus, een voorspoedige bevalling heeft gehad.
Bij een hoogzwangere dame, druk ik mijn angsten altijd weg. Doe ik alsof ik totaal geen gevaren ken. Bemoedig ik en probeer een steun te zijn. Maak grapjes, val zwangere dames lastig via de app. Maar heel diep van binnen maak ik me zorgen. Haal ik opgelucht adem. Voel ik de spanning wegglijden bij het bericht van een goede bevalling. Bij de geboorte van een gezonde baby.

Net trok mijn propje zijn vierde tand eruit. Vol trots laat hij een gapend gat zien. Ooh lieve Aiden, hij is alweer zes jaar. Een zonnestraal in mijn leven. Hij is zo leuk en grappig. Dankbaar voor elk moment dat hij mijn leven kleurt.

 "Being a mother is nog about what you gave up to have a child, 
but about what you've gained by having one"

Liefs Priscilla


zondag 2 november 2014

Een thuis, ons huis.

Terwijl ik de, al meer dan honderd jaar oude luiken opensla, hoor ik het gehinnik
van een paard. De
zon verwarmt mijn slaapkamer, op deze prachtige herfstochtend. De leilindes in de voortuin verliezen langzaam hun blad. Nog net zie het musje wegvliegen, van achter de gele bladeren, die zich nog niet helemaal gewonnen geven. Her en der liggen bladeren verspreid op het groene gras. Ik kijk schuin opzij langs  het statige hek bij de oprijlaan. Zie daar een prachtig bruine merrie in het weiland. De merrie die mij al hinnikend goedemorgen wenste.

Even droom ik weg en waan me in het jaar 1896. Zie een klein meisje, van anderhalf jaar oud, met een steen in haar mollige peuterhanden. Ze bukt en legt hem neer. Onder luide aanmoedigen van haar ouders. De eerste steen is gelegd. Het allereerste begin. Van een boerderij die vele herinneringen zal brengen. Margaretha is opgegroeid op deze mooie plek. In een tijd dat de wereld er heel ander uit zag. Maar ook had dit kleine meisje, net als de kinderen nu, behoefte aan een veilige woonplek. Aan een gezin vol liefde en warmte. Aan een thuis waar ze onbezorgd kind mocht zijn.
Hoe zal ze haar jeugd hier doorgebracht hebben? Hoe zag de omgeving er toen uit? Hoe is het met haar gegaan? Is deze plek, ook echt een warm thuis geweest?

Nu na 118 jaar is deze oude stolpboerderij voor ons gezin een nieuw begin. Woont erop nieuw een klein meisje. Een meisje vol dromen en verlangens. Met behoefte aan een thuis. En niet alleen zij, maar ook haar broers, gaan hier herinneringen creëren.
En samen met hen vele andere kinderen, voor wie we deze plek, een thuis willen laten zijn.

Voor ons zelf moet het ook een plek van vrede zijn. Een thuis, ons huis.
Werkelijk elke ochtend wordt ik zo wakker. Met het geluid van vogels en paarden. Mag ik wonen op een droomplek. In een prachtige omgeving. Met idyllische kamers. Kan ik wandelen in mijn eigen boomgaard vol leilindes en fruitbomen. Kan ik nu al dromen van de zomer. Van picknicken op verschillende grasvelden rondom het huis.

Maar toch de vonkjes kan ik maar niet ontdekken. De situatie zorgt ervoor dat ik het gewoon niet zie. Ik kan wel kijken maar zien kan ik het nog niet.  Een verhuizing in deze setting is heel heftig. Een ware exodus. Daarbij zijn er nog vele andere stressoren.
Daarom heb ik deze ochtend besloten, het is tijd voor kleine vonkjes. De storm zal langzaam gaan liggen. Alles en iedereen zal zijn plekje gaan vinden. De komende jaren, op deze fantastische plek, moet ik gaan genieten. Kostbare herinneringen maken.
Dankbaar zijn en mijn zegeningen tellen. Want waar er deuren sluiten worden ramen geopend en soms hele muren weggebroken.
Gezinshuis 'De Toekomst' is een feit!

May this Home be blessed with the Laughter of children, The Warmth of a close Family, Hope for the Future, and fond Memories of the past.

Liefs Priscilla