zaterdag 23 augustus 2014

Dertig!!!

Een jongetje rent mijn slaapkamer in. Geeft me een knuffel en rent de kamer weer uit. Ik doe een oog
open en zie het zonlicht door de gordijnen heen. Het is een nieuwe dag. Het is een dag waarvan ik hoopte dat het aan mij voorbij zou gaan. Met mijn handen wrijf ik in mijn ogen. Strek me uit en hoor beneden stemmetjes smoezen. Nog even draai ik me om. Hopend dat het een droom is. Ik durf niet te ontwaken. De angst, voor de tijd, is overheersend.
Voetstappen op de trap. Ze komen dichterbij. De deurklink gaat langzaam naar beneden.
De deur zwaait met een donderend geraas open. Voor ik het me kan beseffen ben ik bedolven onder de kinderkusjes. Handjes in mijn nek. Grote ogen kijken me aan." Mama je bent jarig" klinkt een stem.
Vluchten kan niet meer, ik ben nu echt dertig.

Na al het uitpak werk, nog meer kusjes en knuffels, sla ik de dekens van me af. Stap uit mijn, onder papier bedolven, bed. Recht mijn rug en loop met knikkende knieën naar de badkamer. Nu komt de confrontatie. Nu zal ik in de spiegel moeten kijken. Het gezicht van een dertigjarige vrouw onder ogen moeten zien.
Ik haal diep adem en vind de moed om mezelf in de spiegel te bekijken.
Wat schept mijn verbazing het is nog hetzelfde gezicht als gisteren. De fijne rimpeltjes zijn niet ineens veranderd in diepe groeven. De grijze haren overwoekeren niet spontaan mijn hoofd.
Nee het valt best wel mee. Met make-up is er echt nog wel iets van te maken.
Ik kan het wel van de daken schreeuwen. Ik ben dertig het valt wel mee.
Het komt wel goed. Ik ben een dertiger met jeugdpuistjes en een beugel. Dat verjongt het plaatje minstens met een paar jaar. Zo kan ik nog best even voor de dag komen.
Ik ben een dertiger met drie plus drie kinderen. Een lieve man, Guus de kat en twee dikke vette vlaamse reuzen.
Ik ben dertig en ik leef. Geniet en sta midden in het leven. Dertig is nog piepjong. Geloof me maar.

Vandaag ga ik genieten met mijn gezin. Volkomen zorgeloos zijn. Nadenken over wat ik allemaal wil doen het komende levensjaar.
De dag dat ik dertig ben, als een vonkje laten zijn.
De rest kan wel even wachten. Vandaag is mijn dag.

Het wijst erop dat je geen échte zorgen hebt, als je je zorgen over je leeftijd maakt.
-Harry Mulisch

Liefs Priscilla




dinsdag 19 augustus 2014

Volkomen zorgeloos, een kinderrecht.

Ineens is daar een gezicht. Na weken van de Volkskrant lezen.
Om midden in het bos toch op de
hoogte van de ontwikkelingen in de wereld te blijven. Wat is las schokte me. Het bleef alleen iets abstracts. Drong nog niet tot in de diepte door.
Tot zondagavond, kijkend naar een nieuws uitzending. Bewegende beelden zeggen zoveel meer.
Voor ik het wist keek ik in haar ogen. Het greep me aan. Als een bom sloeg het in. Pakte me bij mijn lurven en deed alles om me heen in rook op gaan. De blik in de ogen, van het yezidisch meisje, drong diep in mijn ziel door. Het dodelijke vergif dat door haar aders stroomde probeerde grip op me te krijgen. Deed me beseffen hoe vernietigend het is. Het gif maakt alles kapot. Verwoest een kinderziel. Angst is als een sluipmoordenaar die niets, wat op zijn pad komt, in leven laat. Het meisje werd een helikopter in getild om zo weg te komen vanuit het berglandschap. Naar een plek waar ze veiliger zal zijn. De angst die over haar heen hing was tevens zichtbaar bij de volwassenen. Volkomen gevangen in een web van angst. Wanneer volwassenen opgeslokt worden. Doodsangsten uitstaan. Keuzes moeten maken tussen afgeslacht worden of omkomen van de honger. Wanneer je jezelf niet kan beschermen en niet weet wat er zal gebeuren. Het besef dat zelfs je vrouw en kinderen niet veilig zijn. Niet weet hoe hun toekomst eruit zal zien. Hoe kan je dan nog je kinderen vertellen dat ze niet bang hoeven te zijn?
 Mij lukt het om stoer een spin vast te pakken. Zodat ik het juiste voorbeeld geef. Niet mijn eigen angsten overbreng op mijn kinderen. Maar hoe kan iemand die doodsangsten uitstaat zijn kinderen voor angst beschermen. Trauma's voorkomen. Het is een onmogelijke taak.
Angst is het gif wat de wereld in gezaaid wordt. Wat mensen kapot maakt.
Mensen aanzet tot extreme daden.

Het zou een kinderrecht moeten zijn om ruzie te kunnen maken over welke kleur beker je mag hebben. Zeuren dat je het eten niet lekker vindt. Jengelen omdat je vandaag een prinsessenjurk aan wilt. Ik weet heus wel dat onze kleintjes, in vergelijking met, een tikkeltje verwend zijn. Maar het is maar net hoe je ernaar kijkt. Zou niet ieder kind zo moeten kunnen leven? Volkomen zorgeloos zijn. Zou niet iedere ouder zich druk moeten maken over hoe het bekerconflict opgelost moet worden? Hoe gaan we dat nu weer regelen, er is nog maar één blauwe beker op 2 jongetjes!

Helaas is dat niet de werkelijkheid. Op dit moment staan ouders en kinderen doodsangsten uit. Het enige wat er toe doet is overleven. Dat is nu eenmaal de realiteit. Te midden van die angst, hoop ik, dat er nog volwassenen zijn, die het op kunnen brengen, om verhalen te vertellen. Verhalen vertellen is een cultureel erfgoed in het Midden-Oosten. Laten de ouderen de kleintjes meenemen naar een plek vol fantasie. Zodat het kleine kinderzieltje een heel klein beetje beschermt wordt tegen het vergif. Al is het voor een minuut of vijf. Voor een ogenblik. Even ontsnappen aan de realiteit. Even voor het moment volkomen zorgeloos zijn.

Vogel
Als ik weg wil word ik soms een vogel.
Dan ga ik op mijn tenen staan
en vlieg ik heel ver hier vandaan.

Over de huizen en het bos
op eigen wieken, helemaal los.
Over de puntige bergen
en de diepe zee –
Als je wil dan mag je mee …

Voel de wind langs je oren,
voel de wind door je haar.
Hij blaast
alle gedachten uit je hoofd,
anders ben je veel te zwaar.

-Theo Olthuis

Liefs Priscilla

zaterdag 16 augustus 2014

Door de ogen van de prins.

De zon laat haar stralen schijnen, in al haar schoonheid, door de groene toppen van de bomen heen.
Ze doet de bladeren oplichten in vele tinten groen. Van licht appelgroen tot een intens mosgroene kleur. Het bos komt tevoorschijn als een plek vol mysterie. De natuur gaat zijn gang. Deint mee met de seizoenen. Ontvouwt zich in het ochtendlicht. Deze zomer heeft het land in zijn greep. Wij genieten, zien onze kinderen het bos ontdekken. Kijken toe en laten dit seizoen over ons heen komen. We kussen de kleine prins, met dikke snor, wanneer hij zich weer vol modder heeft besmeurd. Wat een heerlijkheid zo'n seizoensplek op de camping. Een zomer lang kunnen de kinderen rondrennen. In de vroege ochtend kijk ik omhoog en zie de de schoonheid van de bomen. Sluit mijn ogen en besef me wat een bijzondere herinnering deze zomer voor de kinderen moet zijn. Was ik nog maar zo klein. Zo zorgeloos. Alleen maar genietend.

Maar het moment zat eraan te komen. Er was geen ontkomen aan.De tijd laat zich niet stil zetten. Ze verstrijkt met het tikken van de klok. De seizoenen komen en gaan in elkaar over. Nu zit ik thuis. Achter mijn computer. Een blog te schrijven, aangezien mijn vakantie sprookje zijn einde nadert. Vandaag reden we naar huis. Ons tenthuisje in het bos achtergelaten. Slik, nog maar twee nachtjes en de kleintjes gaan weer naar school. Ik wil er nog even niet aan denken.
Tja natuurlijk het is ook fijn als alles weer in zijn ritme is. Dat weet ik wel. Maar toch nog even niet. Zo via deze blog wil ik me, stapje bij beetje, weer in de bewoonde wereld begeven. Laten zien dat ik er nog steeds ben. Dat ik, ook online, me ritme aan het zoeken ben. Dat alles weer volgens plan zal verlopen. Met minimaal wekelijks een update. Een inspirerende quote. Vonkjes om mijn geluksmomenten niet te vergeten. Ze te omschrijven zodat ze niet verloren gaan.

Het is van groots belang. Want het begin van het einde is inzicht. Dezelfde klok blijft maar tikken. Nog maar een week te gaan. Dan is het zover. Dan ben ik dertig. Lieve help. Ook dat laat niet op zich wachten. Gaat er echt van komen.
Bij mooi weer vlucht ik terug naar mijn tenthuisje. Trek ik me terug in mijn sprookjeswereld. Laat ik, de kleuren en geuren van het bos, tot in mijn vezels doordringen. Kus ik mijn kleine prinsjes en prinsesje. Doe net of het allemaal wel meevalt. Want zeg nu zelf het leven is zo mooi. Zo zorgeloos door de ogen van de prins. Dat wil ik niet missen.

Als we binnenkort alle raadsels hebben opgelost, zullen we nog altijd het raadsel van de tijd overhouden. Dat zijn we namelijk zelf. -Harry Mulisch

Liefs Priscilla