vrijdag 30 mei 2014

Liefde

De zon schijnt. De vogels fluiten en ik ervaar kriebels in mijn buik. Vandaag ben ik ceremonie juf, samen met een lieve vriendin, op de bruiloft van twee fantastische kanjers. Een jong stel. Highschool
sweathearts die elkaar het jawoord gaan geven.
Het is zo'n kostbaar gegeven. Twee mensen die het aandurven samen een toekomst te gaan bouwen. In een tijd waarin mensen moeilijk keuzes kunnen maken. Er altijd iets beters te vinden is. De schappen vol liggen met vergelijkbare producten. Je over alles wel een review kan lezen. Je nooit helemaal zeker bent of je wel het beste hebt genomen. Voor je het weet is er weer een vernieuwendere versie. Ja in een tijd als dit is het moedige daad. Want  hoe weet je nu zeker dat je de ware gevonden hebt. Want je hebt zo je eigen ervaring met die geweldige persoon. Godzijdank is er geen review te vinden van een ander. Hoewel er zijn natuurlijk exemplaren waar meerdere reviews over te vinden zijn.
Maar goed, het blijft iets speciaals. Twee families die volop in de stress zijn. Allerlei vrienden en vriendinnen die al weken opzoek zijn naar de beste outfit. Iedereen in rep en roer. Dat allemaal om deze dag zo speciaal mogelijk te laten zijn. Deze dag die het begin zal zijn van een toekomst samen. Waar twee mensen hand in hand de weg samen gaan bewandelen.
Zelf ben ik dankbaar dat ik negen jaar geleden hetzelfde heb gedaan. Nog steeds geloof ik in de liefde. De wereld om ons heen laat vele gebroken gezinnen zien. Vele mensen die uit elkaar gaan. Toch geloof ik in het liefdeverbond. Het samen optrekken. Ik geloof in gezinnen die heel zijn. Die kinderen kunnen opvangen in liefde. Die een plek van rust en zekerheid kunnen zijn.
Het is wellicht een kleinigheid. Een huis met een dak erboven. Een vader en een moeder die het gezellig samen hebben. Toch is het een vonkje die steeds zeldzamer wordt . Iets wat niet snel meer te vinden is. Ik zie het aan de kinderen, die wij een liefdevol plekje mogen geven, hoe uniek het is. Dat het geen wij hebben een waardevol goed is. Een huis waar liefde uit kan stromen. Die de straat en de buurt om ons heen een beetje kleur mag geven. Trots ben ik dan ook om vandaag deel te mogen zijn van deze bijzondere dag. Het begin van een geweldig avontuur. Een liefdesverhaal waarin in ik vol vertrouwen ben over een goede afloop.
Als ceremoniejuf doe ik flink me best deze dag een waar sprookje te laten zijn.
De bloemen staan klaar. De laatste puntjes op de i en vanmiddag ontvangen wij de gasten met een grote glimlach. Deze dag zal als een grote vlam zijn in het leven van dit bijzondere stel.

Een paar
Soms horen mensen duid'lijk bij elkander
je kunt het zien - die twee dat is een paar
de een is wel de één, maar óók de ander
soms horen mensen zichtbaar bij elkaar.

-Toon Hermans

Liefs Pris

vrijdag 23 mei 2014

Dromen

Het verzamelen van de kleine vonkjes, is niet bedoelt het grote dromen achter me te laten. Nog
steeds  droom ik van geweldige vergezichten. Van momenten in de toekomst waarin ik mij op de toppen van de bergen zal bevinden. Het verzamelen van de kleine vonkjes helpt me erbij die bestemmingen vol vreugde te bereiken. Dat op de momenten dat ik van het uitzicht mag genieten, ik niet verdrink in de problemen die het op de top zijn met zich meebrengt. Dat ik niet totaal uitgeteld aan het bijkomen ben van de lange reis die we hebben afgelegd. Dat ik vloek en tier omdat mijn waterflesje op is en ik nu zo aan de top omkom van de dorst. Dat de duizeligheid, die het staan op grote hoogtes met zich meebrengt, me niet overvalt en me naar beneden lazert. Keer op keer heb ik gemerkt dat pas wanneer ik weer aan de voet van de berg sta de top zoveel mooier bleek te zijn. De kleine vonkjes helpen me erbij van die beklimmingen te genieten. De schoonheid te zien van het puntje van de berg. Even stil te staan bij het besef dat we het gehaald hebben. Met opgeheven kan ik mijn vlag in de grond steken. Adem halen en met stralende ogen van het uitzicht genieten. Dat is wat de kleine vonkjes met me doen. Sommige van die hoogte punten zijn in de ogen van vele wellicht niet heel bijzonder. Toch is het voor mij een ware beklimming geweest en ben ik dankbaar dat ik een dak boven mijn hoofd heb, genoeg geld om leuke dingen te doen, getrouwd ben met een fantastische vent en voor drie gezonde kanjers mama mag zijn. Al die zaken bezorgen mij de nodige vonkjes. Vervullen mij met een intens gevoel van geluk. Altans wanneer ik me niet laat meeslepen door alle verantwoordelijkheden die al die zaken met zich meebrengen.
Het zien en genieten van de kleine vonkjes zorgt ervoor dat ik vanuit een tevredenheid kan dromen. Groots dromen, maar niet omdat het nu niet goed is. Nee juist omdat het zo mooi is. Daarom verlang ik ernaar zoveel meer mensen te laten genieten van de schoonheid van dit uitzicht. Droom ik ervan om met vele andere bergen te beklimmen. Angsten te overwinnen. Te geloven in een God die alles mogelijk maakt. Die het beste met ons voorheeft.
De kleine vonkjes stellen me instaat niet ontevreden te zijn. Maar te genieten van het hier en nu. Te beseffen dat de heel gewone dingen, zo gewoon nog niet zijn. Dat het vonken zijn die van grote waarde blijken te zijn. Die het leven zo kostbaar maken. De tijd vliegt voorbij en wanneer we niet uitkijken blijven we maar verlangen naar morgen. Naar de dag die nooit zal komen. Want er zal altijd wel iets zijn dat maakt dat het niet geheel perfect is. Morgen laat steeds weer opzich wachten.
Nee ik droom van vele dingen maar wel van uit een genieten dat het nu fantastich mooi is.
Ik geniet en ben dankbaar. Zelfs voor de hele kleine vonkjes. Zelfs de kleinste vonkjes doen het leven van alle dag oplichten.
Geniet je mee vandaag van al het moois om je heen. Schrijf eens op wat voor vonkjes je vandaag ziet, ervaart, beleefd. 

De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft..................................

Liefs Priscilla





zondag 11 mei 2014

Mama

Een dag waarin we als kinderen onze moeders in het zonnetje zetten. Waar wij zelf als moeders door
onze kinderen verwend worden. Voor mij is moederdag tevens een dag waarin ik mijn oma laat weten dat ze belangrijk voor me is. Zonder haar was mij jeugd heftiger geweest. Ze was er om keer op keer voor ons te zorgen. Ze nam geregeld het huishouden op zich en was als een veilige baken. Mijn moeder zet ik ook in het zonnetje. Samen zijn we door veel dingen heen gegaan. Voor mijn kleintjes is ze een echte verwen oma. Die ze volpropt met allerlei lekkers. Het verleden kunnen we niet omdraaien. Vandaar dat we moeten genieten van de mooie momenten die het heden ons brengt. De kleine geluksmomenten koesteren. Een maand of drie geleden schreef ik een gedicht voor haar. Op deze regenachtige moederdag wil ik het met jullie delen. Aan alle mama's geniet van alle vonkelende momenten. Het is zo'n bijzonders iets mama te mogen zijn. 

Mama
Ik schrik bij het zien van de gelijkenis
De herkenning van jou in mijn spiegelbeeld
Herinneringen drijven naar de oppervlakte
Opnieuw zie ik de gejaagdheid in je ogen
Mijn ogen staan zo anders, rustiger
Toch lijken ze op die van jou
Dezelfde leeftijd heb ik nu, toen jij zo was
De mama uit mijn kindertijd, uit mijn herinnering
Jong was je, te jong, om alles te dragen
Je verborg je onzekerheden achter een masker van make-up
Jouw leven was zo anders toen, als het mijne nu
Ook in de tijden daarna heb je niet je rust gevonden
Vaak was ik bang te worden zoals jij
Nu ben ik jou, zoals jij zou moeten zijn
Je hebt niet dezelfde kansen gekregen, aangegrepen
Ik weet dat je geniet, trots bent, kijkend naar mijn leven
Ik schrik bij het zien van de gelijkenis
De herkenning van jou in mijn spiegelbeeld.
-Priscilla

Liefs Priscilla

maandag 5 mei 2014

Treinreis

Het was niet mijn bedoeling om enige vorm van geloofsovertuiging in mijn blogs te noemen.. Helaas het is me niet gelukt. Het geloof is voor mij verweven met wie ik ben. Niet zozeer de vorm ervan.
Dat is iets wat momenteel aan een heftige strijd onderhevig is. Daar zoeken wij onze weg in. De trein dendert en dendert. Wanneer we denken een passende bestemming gevonden te hebben, dan blijkt het perron er toch anders uit te zien dan we voor ogen hadden. Het heeft ons veel twijfel gebracht, veel vragen in ons aangewakkerd. Niet wetende welke richting we op moeten. Zo blijven we station na station zitten. Genieten we van de veel kleurigheid die het leven met God met zich meebrengt.
Ondanks dat ik regelmatig met Hem worstel. Ik recht voor zijn raap Hem mijn vragen voordraag. Te midden van de worstelingen Hem in zijn liefdevolle ogen aankijk. Hoe diep mijn wanhoop soms is keer op keer zie ik de glinstering in Zijn ogen. Hij kent mij als geen ander. Beter dan ik mezelf ken. Hij weet dat ik zo nu en dan fel uit de hoek kan komen. Ik mijn twijfels heb over hoe de dingen van het leven gaan. Mijn onzekerheden en mijn oprechte vraag waar Hij in bepaalde situaties was. Waarom de dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan. Hij schrikt er niet van terug. Tijdens de worstelingen legt Hij zijn liefdevolle armen om me heen en fluistert in mijn oor hoe prachtig ik ben. Want hij weet dat, ondanks de bochten waar ik me in wring, ik altijd weer aan Zijn voeten ga zitten. Mijn verdriet maar ook mijn vreugde met Hem deel. Daar genieten we dan samen van en Hij leert me keer op keer op Hem te vertrouwen. De ervaring, van al bijna dertien jaar vriendschap, heeft me geleerd dat wanneer ik afwacht ik de juiste bestemming zal vinden. En nee, dat hoeft niet zozeer een perron te zijn. Het kan ook een stop zijn op een nog onbekende bestemming. Een plek die ik mag ontdekken. Waar nog geen station gebouwd is. Alleen een ruig stuk grond, klaar om bebouwd te worden.
Dus nee met zes kinderen een kerk in gaan werkt momenteel niet zo. Thuis met vrienden kerk houden is daarom een bijzondere uitkomst. Een uitkomst ook aangezien we dat combineren met heerlijke gerechten. Hebben we weer een smoes om naar de winkel te rennen en een nieuw kookboek aan te schaffen. Ja zeker ik mis het werken met tieners zoals we dat voorheen deden. Het spreken en voor grote groepen staan is iets wat we met veel plezier maar ook met de nodige worstelingen hebben gedaan. Toch mis ik het zo nu en dan. Nu geven we ons zelf aan een handje vol. Aan kinderen waarvoor het leven uitzichtloos lijkt. Ook voor hen heeft mijn God een hoopvolle toekomst. Zoals ik met Hem worstel is het aan hen om het gevecht aan te gaan. Ze zijn welkom om samen met ons in de trein te gaan zitten. Te kijken waar die ons zal brengen. Op welke stationnetjes we zullen stoppen. Welke vergezichten we mogen zien. Mijn hemel, nu heb ik echt een Blog bomvol geloofsovertuigingen geschreven. Gewoon omdat ik toch niet anders kan. Dit is wie ik ben. Zonder het geloof in een God die al het onmogelijke mogelijk maakt stond ik nu ook nog ergens hulpeloos op een perronnetje te wachten. Want eerlijk is eerlijk. Mijn toekomst zag er, dertien jaar geleden, niet veel hoopvoller uit, als die van de kinderen waar wij voor mogen zorgen.

Als ik alleen maar was
Een kop op een karkas
Had mijn bestaan geen zin
Goddank er zit iets in


Ik weet niet hoe het heet
Een ziel? een kern? een pit?
Mijn moeder zei:”‘t is God
Die ergens in ons zit…”


Maar soms voel ‘k me zo leeg
En onze lieve Heer
Van wie mij werd verteld
Vind ik dan nergens meer


Maar als ik op een dag
Wat naar de bloemen kijk
Dan denk ik telkens weer..
Mijn moeder had gelijk!

-Toon Hermans 

Liefs Pris

zondag 4 mei 2014

Met andere ogen

Al bibberend kijk ik vanachter de bladzijdes omhoog. De kleintjes in de gaten houdend terwijl ze steentjes in het het Gardameer gooien. Met mijn vingers omklem ik mijn boek, De procedure van Harry Mulisch. Bijna heb ik hem uit. Ik wil doordraven naar het eind, zien hoe het verhaal zich zal
ontvouwen. Het kost me enige moeite het boek niet uit mijn handen te laten waaien. Meegenomen door de wind die het Gardameer heeft veranderd in een woeste kolk. Tussen de regels door moet ik er tevens voor zorgen dat ik mijn kroost niet uit het oog verlies. Dat ze niet worden meegesleurd door de golven van het meer. Ik voel dat me lippen blauw uitgeslagen zijn. Niet eerder had een mens het zo koud in het prachtige Italië. Het is droog dat is al heel wat. Twee dagen eerder aten we een overheerlijk ijsje in de stromende regen. De schoonheid van dit land is er niet minder op. Wat is het toch een idyllische plek. Van de zeven dagen dat we in 'San felice del Benaco' verbleven, waren er maar liefst twee dagen van zonneschijn. Op één van die zonnige dagen, wandelde we met zes kinderen in het romantische Verona. Kauwgom plakken bij het huis van Julia. De kinderen hebben gekwijld in de Disneywinkel en zichzelf als gladiatoren gevoeld in de immense Arena. De dag afsluitend in een toeristisch treintje. Cultuur snuiven met zo'n bijzondere groep is een vak apart. Dat moet je als mens meemaken om te begrijpen hoe het tafereel eruit ziet. Naast het bekijken van attracties ben jezelf ook een ware attractie. De kinderkopjes worden keer op keer geteld. Mensen stoten elkaar aan. In het ergste geval schudden ze meelijwekkend hun hoofden. Inmiddels zijn we er aan gewend. Toch zodra de bus open gaat. Kind na kind eruit stormt, voel ik de ogen branden. Moet ik diep adem halen en doe ik net of er niets bijzonders te zien is.
Eerlijkheid laat mij bekennen dat ik tegen deze reis opzag. Het is enorm intensief om met deze kinderen op reis te gaan. Niet zo ontspannen als met alleen onze eigen kinderen. Menig keer vraag ik me af wat is toch de toegevoegde waarde? De vakantie viel ondanks de regen mee. Het was goed te doen. Bij meerdere vlagen konden we genieten. Naast het genieten was het soms incasseren. Moest ik dankbaar zijn dat blikken niet werkelijk kunnen doden. Want echt ik heb nooit geweten dat het je tot in je ziel kan raken wanneer je met een dodelijke blik wordt aan gekeken. Dat gebeurt geregeld wanneer de structuur van thuis wegvalt, voor sommige van de gezinshuiskinderen. Het doet meer met ze dan je zou verwachten. Spontaan verdwijnen vaardigheden. Zijn ze stuurloos en kunnen ze geen vorm van correctie meer verdragen. Na een kleine correctie volgt dan 'de blik' als een dodelijke pijl. Die niet echt kan doden maar je wel diep kan raken. Daarom ben ik dankbaar dat overal waar we gaan Gods bescherming op ons rust. Dat hij alle wonden heelt. Hij ons kracht geeft en ons door Zijn ogen naar de kinderen laat kijken. Zonder Zijn ogen en liefdevolle handen zou ik niet instaat zijn de groep te draaien. Zou ik de weg kwijt raken tussen mezelf beschermen en mezelf openstellen, zodat er een vorm van hechting kan plaatsvinden. Maar oh man wat is dat moeilijk. Op die momenten vraag ik me af waarom willen we dit? Waarom al deze moeite om deze kinderen de schoonheid van Italië te laten zien? Waarom een reis van 14 uur maken om in de stromende regen te belanden? Tja waarom is God de weg gegaan om uiteindelijk met ons opgezadeld te zitten. Waarom is heeft Hij al die moeite genomen ons te creëren wetende dat het ergens mis zou gaan. Dat Hij de Hersteller zou moeten zenden, zodat wij deel kunnen zijn van al zijn schoonheid.  Hij is die weggegaan omdat Hij met andere ogen kan kijken. Mijn gebed is dan ook dat Hij mij blijft onderwijzen. Dat Hij mij blijft leren met andere ogen te kijken. Voor nu denk ik al was het omdat ik nu toch de tijd had het prachtige boek van Harry Mulisch uit te lezen. Me door het landschap te laten inspireren voor mijn eigen verhalen. Uiteindelijk zal er een moment in de tijd komen dat ik het zal zien. Dat ik zal begrijpen waarom het wel degelijk de moeite waard was. Als ik dan terug kijk zal ik dankbaar zijn. Niets is voor niets. Ook al is het lijkt het nog zo nietig.

De geheimen van het leven hebben tijd nodig om in jouw leven te ontwaken.

Liefs Priscilla