woensdag 26 februari 2014

Multi genieten!


Daar zit ik dan helemaal alleen met een ziek klein meisje. Achtergelaten in een bungalow huisje, terwijl de rest van de groep het park aan het verkennen is.  In het kader van de kleine vonkjes zou het buitensporig zijn om nu te gaan klagen. Bij post nummer drie meteen mijn hoofd te laten hangen. Dus dat doen we niet. We benutten deze tijd om te ontspannen. Een Libelle te lezen onder het genot van een kopje thee. Terwijl ik ondertussen de grote jongens, die bij het buiten spelen op onverklaarbare wijze in het water zijn gevallen, weer naar buiten werk. Alles zodat ik nog even kan genieten van de rust en ik de tijd kan nemen om een nieuwe blog te schrijven. Een blog die ik pas online kan zetten wanneer ik Wifi koop, dat dan weer wel. Dit tikkende dwaal ik af met mijn gedachtes en beleef ik opnieuw het afgelopen weekend. Wat een heerlijk weekend was het toch. Inmiddels is het alweer woensdag. We hebben alweer de nodige vonkjes beleeft hier in België. Toch geniet ik nog even na van het weekend. Het was niets minder dan ons vrije weekend. Voor de gene die denken wat bedoelt ze met een vrij weekend verklaar ik me nader: Als gezinshuis papa en mama zijn wij bijna altijd aan het werk. Eén keer per week hebben we een vrije avond. Vanaf 17:00 tot 23:00 is er een pedagogisch medewerker die de zorg voor de gezinshuiskinderen op zich neemt. Daarnaast zijn we eenmaal per maand een weekend vrij. Van vrijdag middag 17:00 tot zondag 23:00 uur. Onze collega’s/buren zorgen dan voor de kinderen die bij ons wonen. Het is niet veel wanneer je bedenkt dat we de rest van de tijd aan het werk zijn. 24/7 om het even hip te verwoorden. Dan moet je het wel op zijn Engels lezen, anders klinkt het ineens niet zo hip meer.
Of zoals Owen afgelopen vrijdag in de auto tegen zijn vriendje zei: “Het lijkt alsof mij papa en mama niet werken maar dat doen ze wel hoor”. We zijn dus eigenlijk altijd aan het werk en in de beleving van onze eigen kinderen nooit.
Die vrije uren zijn heel kostbaar. Wij zijn experts in zoveel mogelijk dingen doen in een zo kort mogelijke tijd. Multi genieten. Zo ook ons afgelopen vrije weekend. Jonathan had als verrassing
oppas geregeld. Vrijdag middag tussen alle bedrijven door boekte we een hotelletje in Putten. Niet het mooiste hotel in Putten maar wel met een wellness gedeelte. Daar gingen we voor. Zaterdag de kleintjes weg brengen en op weg naar Putten. Het was heerlijk, geshopt,  leuke restaurantjes, veel gelachen en heel burgerlijk spelletjes gespeeld. Natuurlijk hebben we ook gebruik gemaakt van het welness gedeelte. Ahum even voor de duidelijkheid, Jonathan en ik zijn niet zo van de blote sauna. Het gaat mij niet eens om het zelf bloot lopen. Meer het idee van die andere blote  mensen om me heen bezorgt me de nodige kriebels. Goede vrienden van ons hebben er geen problemen mee maar ik ben toch om eerlijk te zijn een sauna amateur. Een sauna mietje zou je ook kunnen zeggen. Dat zeggende ben ik tot een ontdekking gekomen. Een sauna waar zowel personen met badkleding als personen zonder badkleding zijn toegestaan is na mijn ervaring van dit weekend, not done!! Zowel voor de mensen met als zonder badkleding is het niet echt een succes kan ik je vertellen. Dit zou verboden moeten worden.  Afijn het is achteraf een hilarische herinnering geworden.
Zondag hebben we genoten van een heerlijk ontbijt en zijn we naar Amersfoort gegaan om te shoppen. Badkleding kopen voor een aantal kinderen zodat ze kunnen zwemmen hier op het park in België.
Het weekend is dan nog niet afgelopen hoor, we sluiten het af in het gezelschap van goede vrienden. Andere vrienden trouwens dan onze sauna vrienden. De mannen zijn samen de keuken ingegaan om zelf pizza te maken. De dames bekijken ondertussen het kookboek ‘Bespaar met Jamie’. Dit om voor het volgende vrije weekend ideeën op te doen voor een middag lang koken. Geloof me, ben je opzoek naar een kookboek. Geen twijfel bestaat er dat je dan dit kookboek moet kopen. I’m loving it.  Tevens de kinderen hier in huis zijn fan van Jamie. De chefs dienen een geweldige pizza op, waar wij  maandag met de gezinhuiskinderen, tijdens de lunch, nogmaals van genoten hebben.
Het is werkelijk een enorme rijkdom om een weekend lang zo te kunnen genieten. Van een geweldige lieve man, wetende dat je kinderen bij de beste oppas ever verblijven. Vrienden waarvan je weet dat ze voor het leven zijn. Eten dat uitmuntend is, goede wijn en het vooruitzicht naar nog vele weekenden van meer van dit alles. Hoe kan het toch dat ik zo’n rijk en gezegend mens soms alle vonken om me heen niet heb gezien? Mijn hart maakt een sprongetje bij het idee dat ik nu al zoveel meer waardeer van de dingen om me heen. Na een week van vonkjes verzamelen.
Terugkerend naar het hier en nu is dit bungalowhuisje zo gek nog niet. Het gaat me de komende dagen nog een hoop vonkjes bezorgen. Ondanks het zieke kleine meisje, die ik extra zal kroelen voor vele vonkjes op zich.
Want laten we het niet vergeten, Write it on your heart, that every day, is the best day of the year!

Liefs Priscilla

zaterdag 22 februari 2014

De Vaas

Aan het begin van dit jaar heb ik een vaas neergezet. Op mijn prachtige steigerhoutenkastje (gemaakt door man lief) staat de vaas te pronken. Naast mijn blauw groene Singer naaimachine uit 1960. Die Singer zal vast nog eens als vonkje op mijn blog genoemd worden. Alleen al vanwege zijn uiterlijk is het al een vonkje op zich. Soms kijk ik ernaar en voel ik kriebels in mijn buik. Eerst maar eens op naailes gaan dan is de Singer naast heel mooi ook nog eens praktisch. Voor als nog pronkt hij in volle glorie. Daarnaast staat dus de vaas. Die op zichzelf mij ook de nodige gelukskriebels geeft. De vorm alleen al is prachtig maar met kantenband en wat nep roosjes is hij onweerstaanbaar. Het uiterlijk terzijde is vooral de reden dat de vaas er staat iets waar ik me over kan verblijden.
Zelf mis ik voortdurend vonkjes laat staan de gezinshuiskinderen die bij ons wonen. Voor hun is het soms zelf onmogelijk om grote vuren van warmte te ontdekken. Er gebeurt van alles in hun prille leven. Zoveel ruis om hen heen zorgt ervoor dat ze het gewoon niet kunnen zien. Niet kunnen genieten van het moment. Dat is de reden van de vaas. Wanneer we iets leuks gedaan hebben. Iets uitzonderlijks gekookt hebben. Enorm gelachen hebben om iets of niets dan schrijven we dat op een briefje en stoppen dat in de vaas. Onze aankomende vakantie naar België zal vele briefjes opleveren om de vaas mee te vullen. Aan het einde van 2014 gaan we met elkaar alle briefjes in de vaas bekijken. Zodat wij zelf maar ook de kinderen kunnen genieten van de geweldige momenten die we samen beleefd hebben. Soms pak ik stiekem een briefje uit de vaas om ze nu alvast even een moment van herinnering te geven. Dat ze weer even weten dat we vorig weekend iets heel leuks hebben gedaan. De herkenning op hun gezichtjes vind ik prachtig. Je ziet ze het moment opnieuw beleven. Het grappigste is dat wanneer je het achteraf beleeft het altijd veel mooier lijkt. Dat vind ik bijzonder. Wanneer ze op het moment zelf niet kunnen genieten, genieten we gewoon achteraf.
Mis jij ook weleens vonkjes of grote vuren? Zet een vaas neer, of een mooie doos. Het is nooit te laat om hem te vullen. Want het is nu eenmaal zo dat herinneringen van enorme waarde zijn.

De Vaas 
Eeuwenlang vullen de jaren zich als een vanzelfsprekendheid.
Vol liefde, vriendschap,vreugde, pijn en tijden om te zingen.
Eindeloos trachten we de pot vol goud te vinden als een zeepbel in de tijd.
Toch is zijn waarde minder dan deze vaas gevuld met kostbare herinneringen. 

Liefs Priscilla


woensdag 19 februari 2014

Een jaar vol met vonkjes.

Een jaar vliegt voorbij. Het bestaat uit zoveel meer dan hoogte en diepte punten. Het betaan uit kleine vonkjes die het leven van alle dag doen oplichten. Kleine momenten waar je blij van wordt. Het afgelopen jaar was voor ons gezin als een achtbaan. Het begon met een verhuizing vanwege een nieuwe baan. Samen met manlief aan de slag als gezinshuisouders. Naast onze eigen drie kanjers werden er nog drie bijzondere kinderen aan ons gezin toegevoegd. Huis en haard achterlatend begonnen we aan een enorm avontuur. De nieuwe kinderen leren kennen. Een nieuwe modus vinden met het gezin. In een totaal andere setting op reis gaan.We hebben in 2013 heel wat landen bezocht, Italië, Frankrijk, Spanje en Duitsland. Met de gezinshuiskinderen, alleen met onze eigen kleintjes, maar ook met zijn tweetjes. 2013 was het jaar van sportieve grenzen verleggen. Ik liep ja ja een halve marathon. Maar liefst 21 kilometers door Amsterdam met een heroïsche finish in het Olympisch stadion. Al die fantastische gebeurtenissen werden overschaduwt door de enorme druk van alle dag. Niet instaat te genieten van al het moois knokte ik me door deze achtbaan heen. Ik moest wennen aan de nieuwe omgeving. Miste mijn vriendinnen, miste mijn buurtje en de moeders van de school van onze kinderen. De zorg voor maar liefst zes kinderen is niet niks. Mijn eigen jongens die hun plekje aan het vinden waren op de nieuwe school. Mijn huis die nu tevens werkplek is, waar veel mensen in en uit lopen. Daar ook nog een opleiding bij volgend is heftig geweest. Afscheid nemen van het ene kind en een ander kind weer welkom heten.
Door dat alles lukte het me niet altijd al het moois om me heen te zien. Laat staan die kleine vonkjes ontdekken. Dit weekend besefte ik me dat het een jaar geleden was dat we de stap maakte. Een momentje van berusting deed me beseffen: wat heb ik veel moois gemist. Veel kostbare momenten zijn aan me voorbij gegaan. Wanneer je dan foto's kijkt komen veel herinneringen boven. Besef je hoe gaaf en bijzonder dit jaar is geweest. Hoe geweldig het is dit werk te mogen doen. Samen met mijn grote liefde dag en nacht samen te kunnen zijn. Toegevend heb ik dit vaak. Zie ik gewoon niet hoe mooi mijn leven is. Uit hoeveel zegeningen het bestaat. Wat een bevoorrechte positie ik heb.
Dat wil ik niet meer missen. Vandaar deze Blog. Geïnspireerd door 365grateful.com wil ik 365 dagen lang mijn dankbare momenten vastleggen. De buitengewoon gewone dingen van het alledaagse leven. De kleine vonkjes zien die het gewone leven sprankelend maken. In mijn dagboek, via foto's, met een gedicht, met een kaart of via deze Blog. Om in de woorden van Toon Hermans te spreken: Er zijn geen grote vuren die ons koude hart verwarmen het zijn de kleine vonkjes die het doen.

Liefs
Priscilla